Açık Ufuk ve Kesişen Yollar
Bir yıl sonra.
Cheong-A Akademisi’nin bir zamanlar göğe yükselen o devasa gri beton duvarları tamamen yıkılmış, yerini halka açık geniş bir gençlik kültür ve eğitim parkına bırakmıştı. Girişteki o lazerli turnikeler, biyometrik tarayıcılar ve tavanlardaki döner gözetleme kameraları çoktan sökülmüş; yerine çınar ağaçları dikilmişti.
Güneşli bir sonbahar ikindisinde, parkın ortasındaki taş köprünün üzerinde dört gölge yeniden bir araya geldi.
Cha Seung-woo, kamu hizmeti cezasını tamamlamış ve hukuk fakültesi birinci sınıf öğrencisi olarak oradaydı. Sade, siyah bir ceket giymişti; sol yakasında artık o kibirli altın çelenk rozeti değil, sivil savunma gönüllüsü küçük bir rozet takılıydı.
Yüzündeki keskin hatlar yumuşamış, gözlerindeki mekanik soğukluk yerini derin bir dinginliğe bırakmıştı.
"Buraya tekrar adım atabileceğimi hiç sanmıyordum," dedi Seung-woo, ayaklarının altındaki taş patikaya bakarak.
Baek Ha-joon, omzuna astığı gitar kılıfını hafifçe yukarı çekip sırıttı. "Taşları temizleyince burası o kadar da kötü görünmüyormuş, değil mi Konsey Lideri? Ya da artık sadece Seung-woo mu demeliyiz?"
"Sadece Seung-woo yeterli," dedi Seung-woo, ilk kez hafif ve içten bir tebessümle karşılık vererek.
Yanlarında duran Yoon Do-hyun, elindeki kalın eskiz dosyasını bankın üzerine bıraktı. İlk ulusal sergisinde ödül alan tablosunun minyatür bir baskısını çıkarıp Min-seo’ya uzattı. Resimde; paramparça olmuş bir dijital göstergenin içinden gökyüzüne doğru açılan devasa bir ışık huzmesi vardı.
"Bu senin sayende başladı Min-seo," dedi Do-hyun, gözlüğünü düzeltirken. Sesi artık fısıltıdan ibaret değildi; net, güçlü ve hayat doluydu.
Kang Min-seo, resmi aldı ve parmaklarını tuvalin üzerinde gezdirdi. Rüzgâr, omuz hizasındaki koyu renk saçlarını havalandırdı. Artık üzerinde düzgünce iliklenmiş o kurşuni gri üniforma yoktu; açık renk, rahat bir hırka giymişti. Bileğinde
hiçbir sensör, zihninde ise ailesinin geleceğine dair o felç edici korkunun izi kalmamıştı.
"Hiçbirimiz tek başımıza yapamazdık," dedi Min-seo, üçüne birden bakarak. "Korkuyu yenmek bir kişinin cesaretiyle başlar, ama özgürlük ancak yan yana durduğumuzda gerçeğe dönüşür."
Dört arkadaş, köprünün korkuluklarına yaslanıp önlerinde uzanan şehre ve batan güneşin kızıla boyadığı açık ufka baktılar.
Artık puanlar, rütbeler, ayrılmış yemekhaneler ya da silinmiş hayatlar yoktu. Yalnızca kendi hatalarını yapma, kendi yollarını seçme ve ne pahasına olursa olsun insan kalabilme özgürlüğü vardı.
Cheong-A'nın sahte kalesi tarihe gömülürken, asıl hayat tam da o kırılan zincirlerin arasından yeni başlıyordu.
