Neden bu kadar heycanlıyım? Heycanımın yanında streste vardı. Beni dışlarlarmı? Saçım... Kaşım... Kirpiğim beyaz diye beni dışlarlarmıydı. Peki gözlerim... Gözlerimden korkarlarmıydı... Evet bunu düşünmek çok sinir bozucuydu.Derin düşünceler içerisindeyken Seçil abla odaya girdi.
Ben yurtda yaşıyordum kimsem yoktu annem ve babamı hiç görmedim bu içimde yük olsada düşnmemeye çalışıyorum. Seçil abla bu yurtda beni seven tek kişiydi beni seven bir kişi bile olması beni mutlu ediyordu çünkü kimse beni sevmez benden korkarlardı.
Seçil abla stresli olduğumu görünce "Sorun çıkmıycak kızım bu kadar stresli olmana gerek yok" diyerek beni teselli etmesine tebesüm ettim.
Okula geç kalmamak için çantamı aldım ve yola koyulmak için harekete geçecektim ki Seçil abla kolumu tutu ve "Okulda sinirlenme tamam mı" dedi kafamı aşağı yukarı sallıyarak "Tamam" dedim. Bu yurtaki herkes benden korkmalarının sebebi gözlerimdi...
Gözlerim sinirlenince bembeyaz oluyordu. Ben bunu sorun etmiyorum çünkü bana özel birşey olduğunu biliyorum. "Yani tamam korka bilirler ama beni tanıdıkları halde korkmaları bu aptalca" kendi kendime konuşurken yurtaki gıcık sarışın yelloz yine laf atmaya çalışarak "Aleda tatlım şizofren misin kendi kendine mi konuşuyorsun" diyerek o iğrenç tiz kahkahasını attı. Gözlerimi devirerek "Berra seni her gördüğümde gözlerim iflas ediyor böyle bir aptala nasıl bakarsın diye" diyerek ona arkamı dönüp yürümeye başladım. Arkamdan konuşmasını umursamıyarak yurtdan çıktım...