Bölüm 1

Çok yorgun bir günün akşamındaydım. Saat akşam sekiz sularıydı. Arkadaşlarımla sohbet ederken bir anda salondan yükselen telaş sesleri ile odamdan çıktım ve salona geçtim. Babam odada dört dönüyordu. Annem büyük bir panikle babama 'nefes al !' ikazında bulunuyordu. Kimsenin mantıklı düşünemediği o andaydık işte. Küçük kardeşimin korku dolu gözlerle annemi ve babamı bir köşeden izlemesi, babamın o çırpınan halleri ve annemin de ondan farksız korku dolu hareketleri...
Hızla odamdaki telefonu alıp ambulansı aradım.
"1-1-2 acil hat buyrun?"
"Acilen *** mahallesine ambulans gerekiyor. Babam, elli iki yaşında kanser hastası. Fenalaştı, nefes alamıyor. Solunum cihazları etki etmiyor. "
"Tamam siz sakin kalmaya odaklanın. Ekip yönlendiriyorum hemen."
Solunum cihazının içine rahat nefes alabilmesi için ilaç katıp birkaç dakika nefes alması için uğraştım ama sonuç alamadım. Annemin telaşı, benim de elimin ayağıma dolanmasına neden oldu.
'Çaresizlik duygusunu daha sonra yaşarsın Alis. Kendini bırakma.'
Yerinde duramayan babamı balkona çıkarmama rağmen duramadı ve içeri geçmek zorunda kaldık. Ve daha sonra da odasına. Çift kişilik yatağın kendi tarafına, pencere önüne oturdu sakince ve kafasını yan bir şekilde uzanıp yastığa yasladı. Yüzünün bir tarafı tamamıyla morarmıştı. Göz bebeği sabit bir şekilde bakıyordu. Ambulansın gelmesi gecikmişti. En sonunda geldiler. Prosedür gereği sorular soruldu, cevaplar verildi. Bir yandan tıbbi müdahale yapılıyordu. Her şey o kadar hızlı gelişti ki, olayları ancak onlar hastaneye gittiğinde fark edebilmiştim. Kanepeye oturmuş, pencereden dışarıyı izliyordum. Yanımda olabilecek kimsem yoktu. Böyle bir anda yapayalnız olmak, insanı dönülmez bataklığa saplıyordu. Kardeşimi ambulans gelmeden önce karşı komşuya bırakmıştım.