Uraz:
Perdeni kapatsan iyi olur komşu kızı. Kapat ki seni görmesinler.
Görüldü…
Uraz…Kalbimin yangını. Yüreğimde hapsettiğim yürek sızım. Her defasında yüreğimi incitmeden gününü geçirmeyen sevdam. Dilinden dökülen kelimelerinle kalbime su serpmek ve ferahlatmak yerine,ateşe verip bir harabeye çeviren adam.Tek başıma taşıyamazken bu sevdayı, bile bile kül ediyorsun. Yapma kehribar gözlü adam. Oysa bir bakışına umut ediyorum ya ben.
Lidya:
Kusura bakma uraz abi. Bir daha görüntü kirliliği yapmam.
Çevrimdışı…
Öyleydi. Ben onun için görüntü kirliliğiydim sadece. Bunu açık açık demese de,bunu ima ediyordu. Benden hoşlanmıyordu. Beni görmeye tahammülü yoktu. Bedenimdeki lekelerden iğreniyordu…
Pençeremin perdesini çekecekken karşıdan odama doğru bakan urazı fark ettim. O soğuk bakışları yaz aylarına karşı gelircesine üşütüyordu yüreğimi…
Bakışlarımı kaçırarak perdeyi çekmiş ve yatağıma oturmuştum. Elimde ekranı açık telefon ve onun mesajını kaç defa okuduğumu dahî bilmiyordum…
“kapat ki seni daha görmesinler”
Yanağımda hissettiğim ıslaklık ağladığımın belirtisiydi.
Ne bir hıçkırık, nede bir çığlık…
Benim haykırışlarım yüreğimde harabeler yaratıyordu.
En tuhafı da ben bu harabenin sahibine ölüp bitmemdi.
Hızla ayağa kalkıp masam doğru ilerledim.