⚠️ YETİŞKİN İÇERİK UYARISI — 18+
Bu kitap yetişkin okurlara yöneliktir.
Kusurlu Temas içerisinde karanlık romantizm, yoğun argo ve küfür, şiddet, silah ve suç unsurları, kanlı sahneler, tehdit, zorlayıcı/güç dengesizliği içeren ilişkiler, takıntılı davranışlar, travma, psikolojik baskı ve yetişkinlere yönelik romantik/cinsel içerikler bulunmaktadır.
Bazı sahneler rahatsız edici veya tetikleyici olabilir. Hikâyede yer alan karakterlerin davranışları örnek alınması veya normalleştirilmesi amacı taşımaz; olaylar karanlık kurgu ve yetişkin romantizmi çerçevesinde işlenmiştir.
Okumaya başlamadan önce bu uyarıyı dikkate almanız önerilir.
1.BÖLÜM
Arkasını dönüp yürüyecekti ki duraksadı. Omuzunun üzerinden bana doğru baktığında gözlerindeki o küçümseyici, umursamaz ifadeyi gırtlağına kadar hissettim.
"Daha ne kadar bir heykel gibi dikilmeyi düşünüyorsun? Adımlarını aç, arkamda süs gibi sürüklenme," dedi sesi buz gibi bir alayla.
Nefesimi tuttum. İçimden gürültülü bir siktir çekip dediklerini yapmaktan başka çarem yoktu. Ağır adımlarla arkasına takıldım. Geniş omuzları, rahat ama tehditkar yürüyüşü etraftaki herkesin otomatik olarak ona yol açmasına yetiyordu. Bu adamın etrafına yaydığı aura, basbayağı 'bana bulaşanın amına koyarım' diye bağırıyordu.
Dar, karanlık koridorda ilerlerken botlarının beton zeminde çıkardığı yankı kafamın içinde güm güm vuruyordu. Derin bir nefes alıp sessizliği bozmaya çalıştım.
"Nereye gidiyoruz? Ve... sen kimsin?"
Durdubirden. O kadar ani durdu ki az kalsın sırtına çarpıyordum. Yavaşça bana döndü. Aradaki mesafeyi tek bir adımla kapatıp üzerime doğru eğildiğinde duvarla onun arasında sıkışıp kaldım. Boyu, cüssesi ve gözlerindeki o karanlık ateş bir anda nefesimi kesti.
"Bana bak, küçük piç," dedi sesi alçak ama tehditkar bir fısıltıyla. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki nefesi tenimi yaktı. "Sana burada soru sorma hakkı verildiğini sanmıyorsun herhalde? Adını bile merak etmediğim bir tipsin. Sadece üstler ne dediyse onu yapıyorum. O yüzden o çeneni kapat ve peşimden gel."
Yutkundum. Öfkeyle ona bakmak, yüzünün tam ortasına bir tane geçirmek istedim ama vücudum bana ihanet ediyordu. Kalbim göğüs kafesimi patlatacak gibi çarparken tek yapabildiğim kafamı hafifçe sallamak oldu.
"Aferin. Söz dinle ki işimiz çabuk bitsin," dedi dudaklarının kenarıyla alaycı bir şekilde kıvrılarak. Tekrar arkasını döndü ve koridorun sonundaki ağır demir kapıya doğru yürüdü.
Kapıyı sertçe itip açtığında içeriye yoğun bir sigara dumanı ve gürültülü bir müzik kokusu doldu. Eliyle içeriye girmemi işaret etti.
"Gir içeri. Ve sakın ama sakın ayağımın altında dolaşma."
İçeri adımımı attığım an, buranın sadece bir başlangıç olduğunu ve bu adamlardan kaçmanın düşündüğümden çok daha imkansız olacağını anladım.
