Aslan, yeniden ormanın derinliklerinde yankılanan hışırtılara kulak kesildiğinde, bu sefer kalbinde farklı bir huzursuzluk hissetti. Her yeni karşılaşma, onun güçle örülmüş sınırlarını zorlamaya başlamıştı. Kuşun özgürce süzüldüğü gökyüzüne bir kez daha bakarken, içindeki zayıf bir ses ona bir soru fısıldadı: "Gerçekten özgür müsün, yoksa gücün esiri mi oldun?"
Bu soru, aslanın içindeki güç ve özgürlük arasında uzun süredir devam eden çatışmayı su yüzüne çıkardı. Gücünü ve tahtını koruma arzusu onu bir yere kadar taşımıştı; ancak gün geçtikçe içindeki özgürlük özlemi daha belirgin hale geliyordu. Her zaferde biraz daha ağırlaşan bu taç, onu daha fazla yalnızlığa ve ormanın değişmez kurallarına bağlıyor gibiydi.
Bir anlığına ormanın sınırlarını aşmayı, tüm kuralları ve iktidar hırsını geride bırakmayı hayal etti. Fakat tam o sırada gökyüzünde bir çığlık yankılandı; bir kuş, doğrudan onun bakışlarının üzerine uçarak hızla uzaklaştı. Sanki ona meydan okuyordu. Aslan içindeki ikileme rağmen derin bir nefes aldı, başını dikleştirip ileri doğru bir adım attı.
"Belki bir gün," diye düşündü, "belki bir gün kuşların özgürlüğünü anlayabilirim. Ama o gün, bugün değil." İçindeki avcı tekrar uyanmıştı; o, hala ormanın kralıydı ve tahtını terk etmeye hazır değildi. Çünkü biliyordu ki; gücün bedeli yalnızlık, özgürlüğün bedeli ise iktidardan vazgeçmekti. Ve her şeyden önce, o henüz kendi doğasının ötesine geçmeye hazır değildi.
Ancak, içindeki o küçük fısıltı, her adımında onu izlemeye devam edecekti.