Bölüm 20

Öğle arasının sonlarına doğru okul sessizleşmişti. Çoğu öğrenci kantindeydi. Su, sınıfa erken dönmüştü, pencereden dışarı bakıyordu. Mert yoktu. Birkaç dakika önce mesaj atmıştı: “Geliyorum. Hazır ol.” Su kaşlarını kaldırmış, gülümseyerek telefonu bırakmıştı. “Ne kadar iddialı…” demişti kendi kendine. Ama hazırlıklıydı. Ya da öyle sanıyordu. Mert kapıdan içeri girdiğinde üstünde hâlâ o kışkırtıcı rahatlık vardı. Ama bu sefer gözlerinde başka bir bakış vardı. Daha odaklı, daha… kararlı. Hiçbir şey söylemeden Su’nun yanına geldi. Su ona dönmeden konuştu: “Bir sürpriz mi var? Yoksa yine laf oyunları mı?” Mert, sırasına geçmek yerine direkt onun arkasına geçti. Sesini hafifçe alçalttı: “Laf oyunlarını sana bıraktım. Şimdi sıra… hissettirmek.” Su dönmeye çalışırken Mert, elini sandalyenin arkalığına koydu. Su, koltuğa hafifçe sıkışmış halde kalmıştı. “Yani?” dedi, sesi hafif çatallanmıştı. Mert hafifçe eğildi. Saçlarını kulak arkasına itti. Parmakları zarif ama hedefliydi. “Beni bu kadar kışkırttıktan sonra, senin aynı şeyi yaşaman adil olur, değil mi?” Su sessiz kaldı. Mert yaklaşmaya devam etti. Dudakları Su’nun boynunun hemen yakınına geldi. Konuşmuyordu artık. Sadece oradaydı. Nefesi tenine değiyordu. Su’nun omuzları istemsizce kıpırdadı. “Beni çıldırtırken hiç zorlanmıyordun. Ama şimdi…” Mert parmaklarını Su’nun kolundan yavaşça aşağı kaydırdı. “…senin sesin çıkmıyor.” Su gözlerini kapadı, dudaklarını sıkıca bastırdı. Konuşmak istiyor gibiydi ama kelimeler gelmiyordu. Sadece kalbi deli gibi atıyordu. Mert başını yana eğdi. “Bu yakınlık seni germiyor ama başka bir şey yapıyor. Değil mi Su?” Su gözlerini açtı. Kısık sesle fısıldadı: “Mert… yapma.” Mert hafifçe güldü. “Ama sen başlamıştın. Ben sadece devam ettim.” Aniden geri çekildi, ama gözlerini hiç ayırmadı. Su bir an derin nefes aldı. Sanki su yüzeyine çıkmış gibiydi. Mert, sırasına döndü, oturdu. Yalnızca bir cümle daha kurdu: “Bu sefer sen kızardın.” Ve Su… gerçekten kızarmıştı. Ellerini dizlerinin üzerine koymuş, başını eğmişti ama yüzündeki gülümsemeyi saklayamıyordu. İlk kez, oyun onun değil, Mert’indi