Kum Saatinin Son Tanesi
Bölüm 10: Son Kum Tanesi
İlk Kum Saati'nin içindeki ışık yavaşça söndü.
Kütüphaneye derin bir sessizlik hâkim oldu.
Ela dizlerinin üzerinde, avuçlarının arasında kalan son altın kum tanesine bakıyordu.
Gözlerinden yaşlar süzülüyordu.
"Aras..."
Tam o anda kum tanesi parlamaya başladı.
Bütün kütüphane altın rengi bir ışıkla doldu.
Lora şaşkınlıkla ayağa kalktı.
"Bu... mümkün değil."
Zaman Bekçileri de ilk kez korkmuş görünüyordu.
En yaşlı bekçi fısıldadı:
"Gerçek sevgi..."
Altın ışık gökyüzüne yükseldi.
İlk Kum Saati'nin kırık camları tek tek birleşmeye başladı.
Çatlaklar kayboldu.
Saat yeniden tamamlandı.
Ardından saatin içindeki kumlar tersine akmaya başladı.
Kütüphane, raflar ve dağılan kitaplar eski hâline döndü.
Sanki hiçbir şey yaşanmamıştı.
Bir ışık huzmesi yere indi.
Işık yavaşça bir insana dönüştü.
Aras...
Ela nefesini tuttu.
"Aras..."
Aras gözlerini açtı.
Bu kez yüzünde huzurlu bir gülümseme vardı.
Yavaşça Ela'ya doğru yürüdü.
Aralarında artık hiçbir görünmez duvar yoktu.
Ela koşarak ona sarıldı.
İkisi de uzun süre tek kelime etmeden birbirlerine sarılı kaldılar.
Lora gülümsedi.
"Zamanın bile değiştiremediği tek şey var."
"Sevgi."
Zaman Bekçilerinin en yaşlısı asasını yere bıraktı.
"Biz binlerce yıldır zamanı koruduk."
"Ama bugün ilk kez..."
"Zaman bizi şaşırttı."
Elini kaldırdı.
Gökyüzünde altın bir kapı açıldı.
"Artık özgürsünüz."
Aras şaşkınlıkla sordu:
"Peki geçmiş?"
Bekçi gülümsedi.
"Geçmiş değişmeyecek."
"Ama artık hiç kimse Ela'yı unutmayacak."
Bir anda dünyanın dört bir yanında silinen bütün anılar geri döndü.
Fotoğraflar yeniden oluştu.
Eski mektuplar ortaya çıktı.
Okul kayıtlarına Ela'nın adı geri yazıldı.
Sanki hiç kaybolmamıştı.
Aylar sonra...
Aras ve Ela, ilk tanıştıkları gölün kıyısında oturuyordu.
Gün batımı suya altın renklerini bırakıyordu.
Ela cebinden eski mavi ayracı çıkardı.
"Hatırlıyor musun?"
Aras gülümsedi.
"Bu kez hiçbir şeyi unutmayacağım."
Ela başını omzuna yasladı.
Gökyüzünde kum saatini andıran bulutlar ağır ağır ilerliyordu.
Aras cebinden çatlak kum saatini çıkardı.
Artık çatlak değildi.
İçindeki kumlar tamamen durmuştu.
Lora'nın son sözleri kulaklarında yankılandı:
"Zaman, insanın ömrünü ölçer. Ama sevgi, sonsuzluğu."
Aras kum saatini usulca gölün sularına bıraktı.
Kum saati batmadı.
Suyun üzerinde bir süre parladı.
Sonra altın ışıklara dönüşerek gökyüzüne yükseldi ve gözden kayboldu.
Aras ile Ela el ele gün batımını izlemeye devam etti.
Çünkü bazı hikâyeler mutlu sonla bitmez.
Bazı hikâyeler, mutlu bir başlangıçla yeniden başlar.
SON