Bölüm 2

Yeni okulun ilk günleri, Deniz için sadece başka bir şehre gidiş biletini bekleme süreciydi. Mert ile gideceği günün hayaliyle günleri sayıyordu. Ta ki Rüzgar’ın okula geldiği o kasvetli pazartesi gününe kadar.Rüzgar, gözlerinde hayatın hiçbir kırıntısını taşımayan, kendini yok etmek isteyen bir çocuktu. Okula adım attığı ilk gün, koridorda büyük bir kavga patlak verdi. Rüzgar, sanki karşısındakini değil de kendi canını yakmak ister gibi, gözü dönmüş bir şekilde yumruklarını savuruyordu. Etraftakiler korkuyla geri çekilirken, Deniz kalabalığın arasından fırladı. O an içindeki bir dürtü, kimsenin daha fazla zarar görmesini istemedi."Dur! Lütfen dur!" diyerek Rüzgar’ın kollarına yapıştı Deniz.Rüzgar, öfke körlüğü içinde kimin geldiğine bakmadan Deniz’i sertçe itti ve yüzüne sert bir yumruk savurdu. Deniz acıyla yere yığıldı. Yanağı sızlarken, zihninde bir şimşek çaktı. Okul koridoru birden eski evlerinin o karanlık salonuna dönüştü. Burnuna yanan kömürün ve paslı demirin kokusu geldi. Karşısındaki Rüzgar değil, elinde sıcak demir çubukla ona doğru yürüyen babasıydı.Deniz başını ellerinin arasına alarak yere kapandı. Gözyaşları sicim gibi dökülürken, bir çocuk gibi hıçkırmaya başladı:"Dur... Dur, yapma! Yalvarırım vurma artık! Özür dilerim, yapma!"Rüzgar, savuracağı diğer yumruğu havada asılı kaldı. Karşısındaki çocuğun kavgadan korktuğu için değil, derin bir dehşet içinde yalvardığını gördü. Deniz’in gözlerindeki o saf hayatta kalma korkusu, Rüzgar’ın içindeki öfkeyi bir anda söndürdü. Rüzgar geri çekildi. Bu çocuğun çok tuhaf, çok kırık bir sırrı olduğunu o an anladı.