---
3. Bölüm – “Benim Adamım, Nokta.”
Sabah güneşi pencereden içeri süzülürken Alvara battaniyenin altından burnunu çıkardı. Gözleri hâlâ kapalıydı ama Kaemon’un sıcak nefesini ensesinde hissedebiliyordu. Elini yavaşça uzattı ve geriye doğru dürter gibi yaptı.
“Kaemon, nefesin boynumu ütülüyor,” dedi mızmızlanarak.
Kaemon kıkırdadı. “İyi ki boynunu ütülemem gerekiyordu o hâlde.”
“Komik değilsin,” diye homurdandı Alvara ama yüzünde istemsizce bir tebessüm belirmişti.
Kaemon, onu yanına çekti. “Beni hâlâ kıskanıyor musun Kitana’ya?”
Alvara gözlerini açmadan mırıldandı: “Yoo… sadece onunla aynı evde yaşamanın kanunen yasaklanıp yasaklanmadığını araştırıyordum. Belki bir şey bulurum.”
Kaemon kahkahayı bastı, sonra onun saçlarının arasına ufak bir öpücük kondurdu. “Kitana bizim çocukluk arkadaşımız. Bunu sana kaç kez daha söylemeliyim?”
Tam o anda kapı çaldı. Alvara, “Lütfen Kitana olmasın,” diye fısıldadı. Kaemon kalkıp kapıyı açtığında ise Alvara’nın korkulu rüyası gerçek olmuştu.
“Günaydın!” dedi Kitana gülümseyerek. Elinde bir tabak kurabiye vardı. “Yine sabah kahvenizi ben yapayım mı?”
Alvara battaniyeyi başına çekip mırıldandı: “Kahvesini alsın ve gitsin lütfen.”
Kaemon kapıyı açık bırakıp mutfağa geçerken, Alvara yerinden doğrulup gözlerini ovuşturdu. Yavaşça mutfağa süzüldü. Kitana, Kaemon’un gömleğini iliklemeye çalışırken yakalandı — tabii Kaemon izin vermiyordu ama o anı yakalamak için daha fazlası gerekmezdi.
“Elleri çekiyoruz,” dedi Alvara gülümseyerek ama gözleri ateş saçıyordu.
Kitana da gülümsedi. “Ay, sadece düğmeler... Kaemon hep zorlanır ya.”
Kaemon ellerini havaya kaldırdı. “Yemin ederim düğmeyi bırakıp kaçacağım artık.”
Alvara, kocasının arkasına geçti ve kollarını beline dolayarak “Benim adamımın düğmelerine sadece ben dokunurum,” dedi. Kaemon bir kahkaha daha attı.
Kitana başını yana eğdi. “Ne tatlısınız ya! Hadi bakalım, ben şu kurabiyeleri bırakayım da rahatsız etmeyeyim sizi.”
Alvara, içinden “Zaten ettin,” diye geçirerek kapıya kadar eşlik etti.
Kitana giderken dönüp Alvara’ya göz kırptı. “Yalnız, düğmeleri gerçekten zor. Yardım gerekirse buradayım.”
Kapı kapanır kapanmaz Alvara döndü ve Kaemon’a sırıtarak baktı.
“Beni kıskanmadığını söylemiştin?” dedi Kaemon kurnazca.
Alvara gözlerini devirdi. “Ben sadece… bölge güvenliği açısından tehlikeli durumlara karşı temkinliyim.”
Kaemon kıkırdadı ve onu kollarına aldı. “Ben zaten tehlikeli bölgedeyim… Senin kalbinin tam ortasında.”
Alvara gülümsedi. “Bu cümle bana kurabiye yaptırabilir.”
Kaemon başını salladı. “O zaman bu sabahki kahvaltımız ‘kurabiyeler olacak!”