🩸 Bölüm 17 – Kalpte Açılan Yara
---
🌤️ Sessizlikten Uyandığında
Sabahın ilk ışıkları çadırın bez tavanından sızıyordu.
Alvara gözlerini yavaşça açtı. Göz kapakları ağır, kalbi hafifti.
Çünkü ilk defa… tek başına uyanmamıştı.
Yanında Kaemon yatıyordu.
Sırtı ona dönük ama nefesi ritmliydi.
Elini uzattı, omzuna dokundu.
— “Kaemon…”
Kaemon gözlerini açtı. Hafifçe dönüp ona baktı.
Yorgun ama huzurlu bir gülümsemeyle:
— “Buradayım.”
Alvara başını yastığa gömdü, o anın sıcaklığını içine çekti.
Ama o sessizliğin altında bir huzursuzluk da yatıyordu.
Geceden kalan bir şey… kırılmaya hazır bir şey.
---
🌧️ Havanın Dönüşü
Kamp birazdan uyanacaktı.
Alvara dışarı çıktı, saçları dağınıktı. Kaemon da ardından geldi.
Sessizce tepenin yamacındaki bankta oturdular.
Kaemon ona sessizce battaniyesini uzattı.
Gökyüzü griydi. Yağmurun ilk damlaları yüzlerine düştüğünde, bir sessizlik çöktü aralarına.
Alvara o sessizliği deldi:
— “Seninle olmak… güzel. Ama bu huzur hep böyle kalmayacak, değil mi?”
Kaemon başını çevirdi.
— “Bilmiyorum. Sadece şu anı yaşıyorum.”
Alvara biraz daha yaklaşarak mırıldandı:
— “Ben yarınını da yaşamak istiyorum seninle.”
Kaemon’un gözleri karardı.
— “Alvara, ben hâlâ kendime bile güvenemiyorum.
Dün gece seni korudum belki ama… ya bir gün sana zarar verirsem?”
Alvara başını yana çevirdi.
Sesi bu kez daha sertti:
— “Bunu kaç kez söyleyeceksin? Hâlâ aynı yerdeyiz. Ben seni seçtim, sen kendini hâlâ zincirliyorsun.”
Kaemon ayağa kalktı, yüzü gerildi.
— “Çünkü ben hâlâ kim olduğumu bilmiyorum! Kaemon muyum? Ryen miyim? Sadece seni mi koruyorum yoksa sana da zarar vereceğim bir gölge miyim?”
— “Bana zarar vermedin!” diye bağırdı Alvara.
— “Ama kırıldım,” diye fısıldadı ardından.
“Ve bu kez senin yüzünden…”
---
⚡ Kavganın Fitili
Yağmur şiddetlenmeye başladı.
Alvara ıslanıyordu ama kıpırdamadı.
Kaemon peleriniyle üzerine eğildi ama Alvara geri çekildi.
— “Beni korumaktan vazgeç. Ben yanında olmak istiyorum, altına saklanmak değil.”
Kaemon yumruklarını sıktı.
— “O zaman yanında kal, ama geçmişimi reddetme.”
— “Geçmişini değil, kaçışlarını reddediyorum!”
Göz göze geldiler.
Aynı anda iki kalp, aynı korkuyla çarpıyordu.
Ama biri susmayı, biri savaşmayı seçti.
Alvara arkasını döndü.
Yağmur altında hızla yürüyüp çadıra doğru gitti.
Kaemon sadece baktı.
Ve kendi iç sesiyle baş başa kaldı.
> “Onu incittin… yine…”
---
📍 Bölüm Sonu – Bir Sessizlik Daha
O gece çadırda bir ses eksikti.
Alvara sessizdi.
Kaemon onun yanına gelmedi.
Ve ikisi de aynı şeyi düşündü:
“İlk kez yakınlaşırken… ilk kez uzaklaştık.”
Ama bu, bir son değil.
Fırtınadan önceki bir savruluştu.
Aşk hâlâ oradaydı.
Ama yol daha çetindi.
---