"Onlar bizi buldu."
Adamın sözleri havada asılı kaldı.
Aylin pencereye yaklaştı.
Sokak virüslülerle doluydu.
Ama bir şey garipti.
Hiçbiri rastgele hareket etmiyordu.
Hepsi aynı yöne bakıyordu.
Apartmana..
Deniz bunu fark edince küfretti.
"Bu normal değil."
Adam başını salladı.
"Ben de onu söylüyorum."
Arda korkuyla geri çekildi.
"Ne yapacağız?"
Kimse cevap vermedi.
Aşağıdan gelen darbeler giderek artıyordu.
Kapı uzun süre dayanamayacaktı.
Aylin'in gözü adamın kolundaki sembole takıldı.
"Bir şey biliyorsunuz."
Adam ona baktı.
"Birçok şey biliyoruz."
"O zaman anlat."
Adam cevap vermeden önce Deniz araya girdi.
"Hayır."
Aylin ona döndü.
"Neden?"
Deniz'in yüzü sertleşti.
"Çünkü bu lolipoplara güvenilmez."
Adam gülümsedi.
"Yine de sonunda bize ihtiyaç duyacaksın."
Tam o sırada apartmanın içinden metal bir ses duyuldu.
Herkes irkildi.
Ses üst katlardan gelmişti.
Bir kapı çarpılmış gibiydi.
Arda'nın yüzü bembeyaz oldu.
"Ama... burada bizden başka kimse yoktu."
Sessizlik.
Sonra ikinci ses geldi.
Bu kez daha yakından.
Aylin merdivenlere baktı.
Karanlıkta bir şey hareket etmişti.
Bir gölge.
Deniz çakısını sıkıca tuttu.
"Üst katta biri var."
Adamın yanındaki kadın başını salladı.
"Hayır."
Aylin ona baktı.
"Ne demek hayır?"
Kadının yüzündeki ifade değişmedi.
"Biri değil."
Aylin'in kalbi hızlandı.
"Açık konuş."
Kadın birkaç saniye sustu.
Sonra fısıldadı:
"Bir şey."
Tam o anda üst kattan bir çığlık duyuldu.
İnsan çığlığına benziyordu.
Ama tam olarak insan sesi değildi.
Arda korkuyla kulaklarını kapattı.
Aylin'in tüyleri diken diken oldu.
Çünkü çığlığın ardından gelen sesi tanımıştı.
Ayak sesleri.
Hızlı ayak sesleri.
Ve doğrudan onlara doğru geliyordu.