"Kaçıyoruz."
Deniz bunu söyler söylemez çantasını kaptı.
Arda şaşkınlıkla ona baktı.
"Plan bu mu?"
"Harika bir plan."
"Bu plan değil."
"Şu anlık plan."
Aylin gözlerini devirdi.
"İkiniz şimdi mi tartışacaksınız?"
Aşağıdan gelen büyük bir çarpma sesi apartmanı salladı.
Kimse cevap vermedi.
Çünkü giriş kapısı artık yıkılmak üzereydi.
Sera pencereye baktı.
"Çatı."
Deniz döndü.
"Ne?"
"Çatıya çıkabiliriz."
Aylin kaşlarını çattı.
"Sonra?"
"Sonrasını sonra düşünürüz."
Deniz kısa bir süre düşündü.
"Bu planı sevdim."
"Çünkü plansız."
"Tam olarak."
Arda derin bir nefes verdi.
"Bu ekip beni öldürecek."
Dışarıdan bir cam kırılma sesi geldi.
Virüslüler binaya girmeyi başarmıştı.
Artık zamanları kalmamıştı.
"Koşun!" diye bağırdı Deniz.
Dördü birden merdivenlere yöneldi.
Katları hızla çıkıyorlardı.
Birinci kat.
İkinci kat.
Üçüncü kat.
Arda nefes nefese kalmıştı.
"Ben..."
"Durma."
"...ölüyorum."
"Henüz değil lolipop."
Aylin istemeden güldü.
"Bu ciddi bir durum."
"Biliyorum."
"O zaman neden gülüyorsun?"
"Çünkü Arda komik koşuyor."
"Ne?"
"Penguen gibi."
"Ben penguen gibi koşmuyorum."
"Koşuyorsun."
"Koşmuyorum."
Sera bile gülmeye başlamıştı.
Tam o sırada alt kattan korkunç bir ses yükseldi.
Bir çığlık.
Ardından koşma sesleri.
Virüslüler merdivenleri tırmanıyordu.
Bu kez gerçekten yaklaşıyorlardı.
Deniz'in yüzündeki gülümseme kayboldu.
"Tamam."
"Ne tamam?"
"Şimdi gerçekten koş lolipop."
Çatı kapısı birkaç metre önlerindeydi.
Ama arkalarındaki ayak sesleri her geçen saniye daha da yaklaşıyordu.