Bölüm 3

Ben Ais. Akira’nın kardeşiyim. Bunu demek bile içimde hem gurur hem de ağır bir sızı bırakıyor. Abim… İnsanlar onun adını söylerken ya fısıldıyor ya da alayla gülüyor. Oysa ben onu tanıyorum. Herkesin görmediğini ben görüyorum. Sessizliğinin ardında sakladığı gücü, kırılganlığının altındaki dayanıklılığı. Akira güçlüdür. Sadece onların anladığı türden değil. Okul koridorlarında yürürken gözüm hep onu arıyor. Omuzları biraz düşük, bakışları yerde… Ama ben biliyorum, o başını kaldırdığında dünya biraz sarsılır. Farkında değiller. Henüz. O gruptan nefret ediyorum. Onlar beş kişiler. Her zaman kalabalık yürürler, sanki sayıları cesaret veriyormuş gibi. En önde yürüyenleri var—liderleri. Gözleri soğuk, gülüşü sahte. İnsanlara bakarken onları ölçer gibi. Akira’ya baktığında ise avını seçmiş bir yırtıcı gibi. Ve Layla. Onun varlığı içimi daha da karartıyor. Benden nefret ediyor. Nedenini bilmiyorum ama gözlerindeki bakış çok net: küçümseme. Akira’ya yapılanlara ses çıkarmıyor, bazen gülümsüyor bile. O anlarda kalbimde bir şey çatlıyor. İnsan nasıl bu kadar acımasız olabilir? Bir gün teneffüste onları gördüm. Akira’yı çemberin ortasına almışlardı. Kimse yüksek sesle bir şey söylemiyordu ama sessizlik daha da ağırdı. Sözcükler fısıltı gibi geliyor, kahkahalar bıçak gibi kesiyordu. Ben oradaydım. Ama adımlarım dondu. Kızdım kendime. Kardeşi olup da nasıl susarsın, Ais? Ama o an Akira başını kaldırdı. İşte o an her şey değişti. Göz göze geldiler. Grup lideriyle. Ve Akira’nın bakışında korku yoktu. Öfke de yoktu. Sadece derin, sakin bir kararlılık vardı. Sanki “Beni kırdığınızı sanıyorsunuz ama henüz başlamadım bile” der gibiydi. Lider bir an duraksadı. Bunu gördüm. Herkes gördü ama kimse fark ettiğini kabul etmedi. Akira’nın sessizliği, onun bağırışlarından daha güçlüydü. O gün hiçbir şey olmadı. Ama bir şey başladı. Sonraki günlerde grup hâlâ oradaydı ama mesafeleri değişmişti. Daha temkinlilerdi. Lider Akira’yı uzaktan izliyordu artık. Onun nasıl yürüdüğünü, nasıl sustuğunu, nasıl dayandığını. Ben ise içimde bir karar verdim. Abim yalnız değil. Layla bana bir gün yaklaştı. Sözleri soğuktu. “Onun yanında durarak kendini de batırıyorsun,” dedi. Gülümsedim. İlk kez. “Zaten batık bir dünyada yaşıyoruz,” dedim. “Ama Akira boğulmuyor.” O an yüzündeki ifade… işte o, unutulmazdı. Ben Ais’im. Akira’nın kardeşiyim. Ve eğer bu dünya ona karşıysa, ben de bu dünyaya karşı dururum. Çünkü bazı insanlar bağırarak güçlü olur. Bazılarıysa sessiz kalarak. Ve Akira… Sessizliğin ta kendisi.