İnsanlar yüzüme baktığında ilk gördükleri şey ben olmuyorum.Önce iz geliyor.Sonra sessizlik.Aynaya bakmamayı öğrendim. Aslında bu bir tercih değildi; zamanla gelişen bir refleks. İnsan elini ateşe sokmaktan kaçınır ya… Ben de bakışlarımı kendimden kaçırıyorum. Çünkü yüzümdeki yanık yalnızca deride değil. O, hafızamda yaşayan bir gece.On iki yaşındaydım.O geceyi hatırlamak istemiyorum ama o gece beni hatırlıyor.Ev sessizdi. Fazla sessiz. Annemle babam alt katta tartışmıştı. Sesleri kesildiğinde bunun iyi bir şey olduğunu sanmıştım. Oysa bazı sessizlikler bağırmaktan daha tehlikelidir.Duman kokusunu ilk fark eden bendim.Başta rüya sandım. Ciğerlerim yanıyordu ama uyanmak istemedim. Çünkü uyanırsam gerçek başlayacaktı. Sonra bir öksürük sesi duydum. Küçük, güçsüz bir ses… Kardeşimin sesi.Sekiz yaşındaydı.Ve o gece susuyordu.Adını bağırdım ama cevap gelmedi. Ayaklarım yere değmiyormuş gibi koştuğumu hatırlıyorum. Kapıyı açtığımda sıcaklık yüzüme çarptı. Ateşin rengi turuncu değildi; kırmızıydı. Canlıydı. Nefes alıyordu.Onu yatakta buldum. Gözleri kapalıydı. Uyuyor gibiydi. Uyuyormuş gibi davranıyordu.O an anladım: Eğer şimdi durursam, hayatım boyunca duracağım.Kollarımı etrafına sardım.Ateş bizi izliyordu.Yüzümdeki yanığı ne zaman aldığımı bilmiyorum. Canımın yandığını da hatırlamıyorum. Çünkü o an başka bir şey yanıyordu: içimdeki çocuk.Onu dışarı çıkardım.Ama kendimi içeride bıraktım.Aradan 6 yıl sonra On sekiz yaşındayım.Ama hâlâ o evdeyim.İnsanlar bana “geçmişte kaldı” diyor. Geçmiş dediğin şey takvimde kalmıyor. Bazen sabahları uyanırken yüzümdeki sızıyla beraber geri geliyor.Annemle babam o geceden sonra hiç eskisi gibi olmadı. Aslında belki de hiç iyi değillerdi, biz sadece fark etmemiştik. Kardeşim hayatta kaldı ama konuşmayı bıraktı. Doktorlar “zamanla” dedi. Zaman geçti. Sessizlik kaldı.Bense konuşmayı öğrendim ama hissetmeyi unuttum.Okulda insanlar benden çekiniyor. Kimse yanığıma dokunmuyor ama gözleriyle sürekli temas halindeler. Sanki o iz, benim ne kadar kırılgan olduğumu gösteren bir işaretmiş gibi.Oysa bilmiyorlar:Ben kırılmadım.Ben küle döndüm.Bir gecede susan bir çocuk, bir ömre yayılan bir iz
Akira ve kardeşi Ais;
