Elena o gece uyuyamadı.
Pusula, komodinin üzerinde duruyordu ama sanki oraya ait değildi. Odaya her baktığında, metalinin ay ışığında hafifçe parladığını görüyordu. İğnesi artık dönmüyordu. Sessizce, sabit bir yöne bakıyordu.
Elena elini uzatıp pusulayı aldı.
İğne titredi.
Sonra… hareket etti.
Kuzeyi göstermiyordu.
Elena’nın kalbinin attığı yöne dönüyordu.
Bir adım geri çekildi. Boğazında düğümlenen korku, merakla karıştı. Babasının sesi kulaklarında yankılandı; çocukken söylediği o sakin cümle:
“Bazı şeyler yalnızca doğru kişi dokunduğunda uyanır.”
Demek bu yüzden…
Ertesi sabah Elena haritayı mutfak masasına yaydı. Üç şehir kırmızı mürekkeple işaretlenmişti. İşaretler rastgele değildi. Her birinin yanına babası küçük semboller çizmişti—ateş, su ve kum.
Roma.
İstanbul.
Kahire.
Elena bu şehirlerin ortak noktasını düşündü. Hepsi tarihin yükünü taşıyan yerlerdi. Hepsi sırlarla doluydu.
Haritanın arkasını çevirdiğinde, daha önce fark etmediği silik bir yazı gördü. Neredeyse görünmezdi.
“Peşine düşecekler. Yalnız kalma.”
Elena’nın eli titredi.
Kimler?
O an kapının önünde bir araba durdu. Camdan baktığında, tanımadığı siyah bir aracın evin önünde beklediğini gördü. Motoru çalışıyordu ama içindekiler görünmüyordu.
Kalbi hızlandı.
Perdeyi araladığı anda araç yavaşça hareket etti.
O gün Elena, babasının ölümünün bir tesadüf olmadığını anladı.
Akşamüstü kasabadan ayrılmaya karar verdi. Yanına sadece birkaç eşya aldı. Harita, pusula ve babasının eski deri ceketini… Ceket hâlâ onun kokusunu taşıyordu.
Tren istasyonuna giderken, arkasında biri var mı diye defalarca dönüp baktı.
İçgüdüleri hiç bu kadar güçlü olmamıştı.
Trene bindiğinde pusula yeniden titremeye başladı.
Roma’yı işaret ediyordu.
Elena camdan dışarı bakarken gözleri doldu. Masum hayatı, tanıdık sokaklar, babasıyla paylaştığı küçük anılar geride kalıyordu.
Ama kaçmıyordu.
İlk kez, bir şeye doğru gidiyordu.
Babasının mirasına.
Gerçeğe.
Ve henüz adını bilmediği, ama kalbinin derinlerinde hissettiği kadere…