Otobüse bindim ablamla. Ve artık eve dönüyorduk. Ben bir bardak çayımı aldım. Ve pencereden dışarıyı seyretmeye başladım. Otobüs İtalya'ya geldiğinde indik ve yürümeye başladık. Ablam;
"Sen benim kahramanımsın Felix. Sen olmasaydın sonsuza dek kuklanın içinde kala bilirdim. "
"Asıl sen olmasaydın abla, bende kuklacıyla sonsuz boşlukta ölebilirdim."
Ablam elini omzuma doladı. Ve eve doğru ilerlemeye devam ettik. İkimizde olayın şokunu atlatamadığımız için yol boyu hiç konuşmadık. Eve geldiğimizde annem ağlayarak bana sarıldı. Babamda geldi. Sonra eve geçtik. Babam ve annem;
"Sen bir kahramansın"
Diyip diyip durdular. Haberleri açtık. Bütün haberlerde ben vardım. Bütün halk beni övüyordu. Bu zorlu yolculuktan sonra kendi kendime yemin ettim.
"Ya bir daha asla ülkemden çıkmayacağım, yada çıkarken ablamıda götüreceğim... "