eryayy kahkaha atarak bize doğru geliyordu. Rüya görmüyormuşsuz Derin , Yok Yok rüyadayız bana vurmazsan anlayamam. Eraycım, sen kendini yorma derinoş, Ben geldim bebeğim,
dedikten sonra yerde olan bir zeynocuk. Eray, "Yapma be o boyuna atlayıp düşeceğimi mi sandın?" Derin ise "Anca o hareketi ben yaparım tatlumm." Bunların atışması fazla olurdu konuya girmeliydim, Kesin artık şunu biraz sonra yine başlarsınız."Zeyno sen,sen bizi hatırladın! Dışarı nasıl çıktın? Anlam veremiyorum. Rüyadayız belki çok güzel bir gündü , uyumuşda olabiliriz... biz anlamsız cümleler kurarken, Zeyno," Yeter anlatmama izin verin." Karşısına dikilmiş annesinin komutunu bekleyen köpeçikler gibiydik, pür dikkat zeynoyu dinlemeye başladık. Gözünden bir kaç damla yaş aktıktan sonra "biliyorsunuz kazada yüzlerini çok zor hatırladığım ailemi kaybettim. O kazadan nasıl tek başıma çıktım hâlâ bir fikrim yok. Kazayı hatırlamıyorum daha yeni yeni aklıma bazı şeyler geliyor. Bu nasıl illetse kötü anlar gelmiyor hep iyi hâtıralar aklıma geliyor. Belki çok iyi bir şeydir ama ailem... keşke onları hatırlasam. Ve şimdi sizi hatırlayınca onu hatırlayınca gelmek istedim.Zeynep "Peki o nerede?" Bizde bilmiyoruz, o sene hepimiz mahvolduk. Ayrı ayrı yerlere dağıldık hiç birimizin birbirinden haberi yok. Derin sözün yanına ekledi, "daha bugüne kadar yoktu..."olanları anlatmıştı. Zeyno'nun gözünden yaş süzüldü "Onu bulmalıyız benim ona ihtiyacım var, onunda bana ihtiyacı var. En son nerede oturdu? düşünüyorum ama hatırlamıyorum." Derin, "bizim eski evin yanında,babama ilk önce adresi soralım." Üçümüz Deringilin evine gittik. Derin kapıyı çaldı fakat açan olmadı. Merak edip aramaya başladı, çaldı çaldı açılmadı. Arka kapıda ki anahtarın yerine bakmaya gittik oradan içeri girecektik. Yine aradı bu sefer içerden duyulmaya başladı ve yine açılmadı. "Babamm..." Derin anahtarı bulmaya çalıştı, aldıktan sonra sarsıldı. "Otur şuraya bayılacaksın!" İçeri doğru koştum, "Erhan amca! Erhan amca!"Erhan amca, Buyur oğlum, Derine mi bir şey oldu? Derin hiç bir şey belli etmeden geldi. "Yok baba, eski evimizi acilen öğrenmemiz gerekte bir arkadaşımızı arıyoruz. Eski evin adresini verebilir misin?" Erhan amca eline kağıdı, kalemi aldıktan sonra adresi yazıp verdi. Teşekkür ederiz evden çıktıktan sonra yazılı olan adrese gittik. "Zeynep, bu o değil mi?" Hepimiz kafamızı salladık. Zeyno koşmaya başladı ki siyah saçlı bir kız... Unutmuş ruhu,kalbi unutmuş!
Siyah saçlı kız bizim sarı oğlana biricik Ardamıza sarıldı. Yere yığılan bir Zeyno, çok sesli ağlıyordu cama çıkan teyze duyduysa bizim oğlumuz duymaz mı? Siyah saçlı kız ve Arda bize bakıyordu ikiside şaşırdı siyah saçlı kız neden şaşırmıştı? Eray mal mısın kızın ağladığına şaşırmıştır. Kendi iç sesimden kurtulurken Arda, "Zeynom?" Zeynom demişti. Derin derin vurup duruyordum kıza Derin, "Ne var!" -Gördüğümü görüyor musun?- " Sus şu duygusal anı bozma salak." kahkaha atmıştı. Sonra bir sessizlik sardı ortamı zeynep yerde ardaya bakıyor. Arda gelmek istiyor, sarılmak istiyor ama yapamıyordu, Zeynep ses çıkarmıyordu Zeynepde tek bir ses vardı; aglamak , demek istediği şeyler var gibiydi ama korkuyordu ikisi buluşmak istiyordu ama bir korkuları vardı neydi bu korku? Tekrar görememek, kalpleri birbirini bulmuşken ya da onlar öyle sanarken ayrılması, tekrar kırılması olabilir miydi ? Her şey olabilirdi sadece konuşmak ağızlarından bir kelime çıksa yetecekti "Kalp sevdiğini unuttuysa, ruh bile konuşmak istemez."