Bölüm 2

Arzu ile Eray çok şaşırmışlardı yanlış görmüyorsun kardeşim diyerek Eray’ı dürtü. Gördükleri ekindi, ekin nasıl olmuşta gelmişti anlayamıyorlardı en iyisi Hemen seslenmekti “Ekincim!” Ekinin de duyduğu ses halis miydi, Arzunun sesine benzetmişti bu sesi unutabilir miydi; onca yılı… Onlara dönmüştü , bakakaldı sadece gözünden bir damla yaş aktı ekinimm,erayımm diye sarılıverdiler. Eray; gözlerimiz yolda kalıverdi neredesin sen gülüm bunca yıl, çok uzun meseleydi bunu sonra konuşmalıydılar. İçeride Seni görünce çok sevinecek teyzen ve iki kerata var , hadi gel dedi Eray;Ekin, koşarak içerdi girdi. “canım teyzem! çok özledim.” Gülin hanım görür görmez canım kızım hoşgeldin deyip sarılıverdi, çok özlemişti. Kardeşinin yadigarıydı, kokusunu o kadar özlemişti ki bırakası yoktu. Kardeşinin kokusu geliyordu burnuna. Eray bunu anlamış olacak ki hadi güllerim breakfastaa. Ekin ise teyze şuna deki İngilizce konuşmaya çabalamasın batırıyor. Demi kızım bende diyorum ilk Türkçeyi konuş sonra İngilizceyi halledersin ikisini de katlediyor. Eray ise ağızlarını gevezeledikten sonra, “sizin için şu kahvaltımdan vazgeçemem.” Hadi buyurun yavrularım okulunuz var. Arzu, “ Gülin teyze konusunu açmışken Ekinim sen de Rüzgar kolejine geliyorsun değil mi ? Lütfen oraya gel, lütfen.” Can çekişen Arzuyu gören Ekin aslında sürpriz yapacakken “Enik yavrusu senin bu can çekişine dayanamadım, Gelicem.” Kahkaha attıktan sonra Arzu, “hevhev tamam abla.” Eray, “ hadi gencolar okula şu suratsız kadının, neden geç kaldın demesini çekemem. Hemde Erken gidelim de arkadan yer tutalım.” Gülin teyzenin kolpalık yapmaya gitmeyin. En öne oturun derslerinizi dinleyin adam olun, adam! derken gülmesine dayanamayıp herkes güldü. Eray, amann anne herkes kolpalık yapmaya geliyor, boş ver. Diye dalga geçen Erayamı gülseler bilmiyorlardı, hepsi deliydi her halta gülen tayfa komik olmasa da gülerlerdi, deli ne yapsa yeridir.İsmini söyleyip, kendini tanıtır mısın? sıra Eraya gelmişti , ayağa kalkıp , kendini tanıtmaya başladı. “Adım Eray , soyadım Aydan ve Konuşmayı pek sevmem.” Sınıfın yarısı öldürücü bakışlar atarken, yarısı da değişik sesler çıkarıyordu. Umursamamıştı yerine oturdu. Değişik kadın, sana oturabilirsin demedim , ayağa kalk diye çığlık atmıştı.Eray içinden konuşmaya başlamıştı bile; Çığlık da olayabilirdi öyle sanmışda olabilirim, sesi fazlasıyla kötüydü. Tövbestagfurullah, kimsenin sesi falan kötü değil, bunlar için günaha girmemeliyim. Ben bu düşüncelerdeyken yanlışlıkla kadını duymamışım. Kadının en son cümlesini duyduğum da "Diğer okulundan atılmışsın. Bu okuldan atılma ,neden biliyor musun? sen cevap vermezsin şimdi , burası Adını duyurmuş Rüzgar koleji." Kadının sesi kulağımda yine tekrarlandı; Bu okuldan atılabilirmişim, nedeni adını duyurmuş, bla bla... En sonunda zil çalmış , okul günü bitmişti. Toplandıktan sonra aşağıya iniyorlardı,Kızlar; biraz kız kıza vakit geçireceğiz sen git Eray demişlerdi. Yine tek kalmıştı içinden, gidelim bari eve, bizim keratalar ne yapıyordu. Tam bahçeden çıkacakken, kızın birisi ismini söylüyordu,bu okulda ki tek Eray olamazdı , kızlar da yukarı tekrar çıkmıştı hemen gelemezlerdi aklına sonradan sınıfta yaşananlar gelince geri dönüyordu ki boynunda bir el ve son ses Eray!!!