Aşağı dik bir şekilde inen merdivenlerin kıyısındaydım. Arkamda çorak bir arazi mevcuttu ve bedenim yorgundu. Günlerdir yolları arşınlamış olduğumu o an anladım.
Şimdi ise zihnim bu aşağı dik inen, ayağımın sığacağından şüphelendiğim enine kısa merdivenlerden inip karşıdaki yine yukarı dik merdiveni olan binaya gitmemi söylüyordu.
Bunun yolun sonu ve varmam gereken son durak olduğu konusunda kendimi rahatlatarak minik merdivenleri aşağı düşmeden inmeye başladım. Basamaklar küçük olduğundan zorluk çekip ardımı döndüm ve ellerimle üst basamağa tutunarak, yavaş yavaş aşağı indim.
Bu oldukça zordu çünkü eski merdivenler yıkılırcasına küçük parçalara ayrılıp en aşağı zemine düşüyordu. İşin kötü yanı biraz derin olmasıydı. Sıkı çabalarım sonucu aşağı vardıktan sonra biraz yürüyüp minik basamaklara tırmandım.
Nefes nefese kalıp pes etmeyi düşünürken burada pes etmwnin ne kadar anlamsız olduğunu kendime hatırlattım.
Azim ve kararlılık ile bu elimin altundan kayan engeli aştıktan sonra kaçarcasına binadan içeri girdim.
İçimdeki ses sarmal merdivenleri tırmanmam gerektiğini söylediğinde dik olan, demirsiz merdivenleri dikkatlice çıktım. İçten içe "Umarım buradan inmek zorunda kalmam." Diye düşünüyordum. Çünkü korkulyksuz, bakımsız, paalı sarmal merdivenler bana göre korkunç ve tehlikelidir.
Üçüncü kata çıktığımda bir dakikalığıına soluğumu düzenleyip kapıyı çaldım. Yaşlıca, tombul, suratsız bir kadın kapıyı açıp "Ne var?" Dedi. Sinirli gibiydi. İç sesim aradığım şeyin burada olduğunu söylediğinden heyecanla, teklifsiz bir şekilde daireye girip etrafı kolaçan ettim. Tahminen benim yaşlarımda hafif kilolu, uzun boylu bir oğlan karşıma çıkıp çikolata yemeğe başladı.
İç sesim aradığım bir şey hakkında ipucu vermediğinden girişteki banyoya baktım, tam odaya ilerleyecekiken tombul kadın bana engel oldu.
"Evime gelip oğlumu baştan çıkarabileceğini mi sandın?"
Ne dediğini anlayamadığımdan boşverip tekrar odaya gitmeye yeltendim. Ancak kadın bana engel olup beni evden çıkarmak üzereyken oğlu onu durdurup beni banyoya soktu.
"Buraya gelmemeliydin, bütün çaban boşa gitti."
Ona inanmayıp itiraz edercesine başımı salladım.
"Beni buraya sen çağırdın."
Dedim.
"Yine de gelmemeliydin, şimdi git."
Ona sinirlenmiştim o kadar zorluk bunun için miydi. Aniden annesi girip beni hızla evden kapı dışarı etti. Neye uğradığımı şaşırmıştım. Kapıyı ve zili tekrar tekrar çaldım ancak açan olmadı.
Binayı incelemeye karar vererek yukarı çıktım. İşin garibi merdivenin şekli değişmişti. Düz, korkuluklu, sağlam bir merdivendi. Bütün binayı turlayıp hislerimden cevap bekledim. Aradığım şeyin ne olduğunu söylemiyor, bir işaret vermiyor, sanki tamamen susmuş gibi davranıyordu. En sonunda merdivenlerden inip kapıya ilerledim ancak kapının önündeki adam beni durdurdu. "Burası sadece giriş, oradan çıkacaksın."
Gösterdiği yer girişin karşısındaydı ve binaya girdiğimde orada değildi. Kapıdan çıktığımda kendimi cıvıl cıvıl bir ortamda buldum. İçeride hislerim sessiz kalmasına ve kovulmama rağmen içim rahatlamıştı. Mis kokulu çiçekler, 2 katlı evler, sakin, temiz bir sokak vardı.
"Belki de aradığım şey buydu." Diyerek yoluma devam ettim. Bu güzellik ve rahatlama için o kadar zorluğu çekmeye değerdi.