Hemen balkona tekrar geçtim.”Ahhhhhh!” yi...yine kalbim...kalbim ağrımaya başladı.Bir anda prens Burak
odadan çıktı ve etrafına baktı.Beni yerde acı içinde kalbimi tutarken gördü.Koşarak yanıma geldi.”İyimisin ne oluyor gel.”dedi ve beni kucağına aldı.Ben hala acı içinde kıvranıyordum.Aceleyle arabaya bindirdi.Ve yola gittik.”Ka...kalb....kalbim yine düzen-“derken gözüm kapandı,hiç bir şey duyamadım,ağızımı açamadım.Şu nu anladım kolay olmayacaktı...
Belki 1,belki 2 saat sonra uyandım.Bir odadaydım.
Kalp cihazım takılıydı.Serum bitmek üzereydi.Bora oradaydı,acaba neden?Zar zor konuşmayı becerdim.”Siz miye buradasınız?Ben sizin çalışanınızım.Bıraksaydınız orada.Ölseydim.Bıktım bu hayattan.”Dedim ağlarken.Göz yaşlarımı siliyordum.Ama bu timsah göz yaşlarıydı.”Kimseyi ölüme terk etmem.” İçimden “He he he” diye geçirdim.Ben “Ada,sizde Prens Burak.” “Evet.” dedi...
DEVAM EDECEK