Iriz ertesi gün odasından çıkar. Abisinin yanına gider ancak abisi ve annesi üzgündür. Iriz ne olduğunu sorar ama cevap alamaz. Burnuna kötü kokular gelmektedir. Abisi onu bir köşeye çeker. Giderken şatodaki herkesin mutsuz olduğunu görür...
Abi: bak bu şey bir bitiş değil yeni bir başlangıç. Ve bu şey abi kardeşliği güçlendirir. Her zaman yanında olucam. Her zaman destekçisi olucam. Ne dersen de sana hiç karşı çıkmayacağını canım kardeşim...
Iriz: abi ne diyorsun cidden anlayamıyorum.
Abim beni geri ana salona götürdü. Hiç kimse konuşmuyordu bende konu açmak için yeni çizdiğim resmi gösterdim. Bak anne bu senle ben birde abimin gelecek hali. Herkes fahada üzüldü. Yüzüme bakmadılar. Annem ağlamaklı bir ses ile...
Annem(Emily) : kızım maalesef bu resim olmaz olamaz.
Iriz: neden kötü mü çıkmışım?
Annem; hayır çok iyi ama ben bu günleri göremem. Ben hastayım kanserim.
Annesinin hastaolduğunu anladı ama kanser ne demek bilmiyordu. Ama yinede içi çiz etti. Annesinin kucağına resmi bırakıp dediki...
Bu resim benim için hep gerçek olucak...
