Bölüm 1

Çok yorgunum. Sayuri' nin hatırladığı En son şey. Babasının son sözleri... Birkaç maskeli adam. Hiçbirinin sesi tanıdık değildi. Öyle olsaydı anlardı çünkü. Eve aniden girmişlerdi. Sonra gördüğü şey ise adamların babasını vurduğu olmuştu. Onun için kalan şom ebeveynini. Annesini hiçbir zaman tanıma şansı olmamıştı. Ölene kadar her zaman içine kapanık ve kederliydi. Sonra da intihar etmişti zaten. Annesini ölü bulan, onun uyur gibi ölmüş olan suratını son defa gören de o idi. O ve ikizi desek daha yerinde olur. O ve erkek kardeşi Seiko. Alkolik ve kumarbaz bir baba ve intihara meyilli depresif bir annenin kucağına dogarak hayata şanssız başlamışlardı. Bir süre sonra babaları iyice borca battı ve başı mafyayla derde girdi. Anneleri ise dayanamayıp kendi canına kıydı. Şimdi ise bir tek erkek kardeşi kalmıştı. Sahiden, acaba o şuanda yaşıyor muydu? Yoksa o da Sayuri gibi umutsuzca ölümü mu bekliyordu. Bilmiyordu. Tek bildiği şey evlerinin mutfağında yerde yatıyor olduğuydu. Işıklar acıktı ve huzurla gözlerini kapatmasını engelliyordu. Sonra birden bir siluetin varlığını hissetti. Yavaş yavaş gözlerini açtı. Artık acı hissetmiyordu. Her tarafı uyuşmuş gibiydi. Belki de bu onun için kaçınılmaz olan ölümün habercisiydi. Var olan son gücüyle tepesinde dikilen bu kişinin suratına bakmak istedi. Siluetin olduğu yöne doğru kafasını çevirdi ve bir kadın figürü gördü. Daha önce gördüğü kadınlara benzemiyordu. Önce annesinin onu almaya geldiğini sandı. Ama biraz daha dikkatli bakınca bunun mümkün olamayacağını gördü. Çünkü o kadının gözleri aynı güller gibi kırmızıydı. "Zavallı şanssız çocuklar..." kadının sesi bir bıçak kadar keskin ve zehir kadar acıydı. Fakat tonunda bir yumuşaklık vardı. Merhametin getirdiği yumuşaklık... Görüşünün bulaniklastigini hissetti Sayuri. Sonra huzurlu uykusuna kavuşmak için gözlerini kapadı.