''Bu gün sen gelmedin aynı önceki günlerde de olduğu gibi hepsinin benim hatam olduğunu biliyorum. Sana verdiğim sözlerin hiçbirini tutmadığımı/tutamadığımı da öyle, bildiğim başka bir şey varsa o da sensizliğe alışamadığım.''
''Yalpalıyorum. Sen olmadan hiçbir şey yolunda değil beynimde senin sesini duymaya alışkınken sadece insanların sağında ve solunda olduğuna inandıkları meleklerin sesini duymak çok tuhaf geliyor.''
''Bazıları aşık olduklarında o kişinin kalplerini çaldıklarını söyler sevgilerini sadece bedenlerindeki en özel yerlere yakıştırabilirler aynı sevgilerini sadece bedenlerinde görüp hissettikleri gibi. Ben Serena ve sevgilim sen benim kalbimi çalmadın ilk önce düşüncelerimi sonra benliğimi çaldın ben ise sana ruhumu armağan ettim. Giderken de çaldığın şeyler gibi armağanımı da yanında götürdün. Ve sevgilim sana bu dünyada lanetli bir bedeni taşımaktan başka hiçbir görevi olmayan kalbimi de vermek istiyorum...''
''Nefes alamıyorum sanki hiçbir şey gerçek değilmiş gibi şu an bu satırı yazan parmaklarım durduğunda her şey kaybolacakmış gibi gerçeklerle rüyaları ayıramıyorum, ayırmıyorum, ayırmak istemiyorum, ne isteyip istemediğimi ise bilmiyorum. Her şey daha da karışıyor...''
''Orda olmayan kollarında uyumayı özledim... Son bir kere daha kollarında uyumama izin versen bu sefer bir daha hiç uyanmamak üzere...''
''Lütfen beni buradan al sevgilim. Diğerleri hayatın bir şekilde devam ettiğini söylüyor bilmiyorlar ki nefes almam yaşadığım anlamına gelmiyor, hayatın devam etmesi her gün dökülen kan ve gözyaşıyla olacaksa sevgilim hayatın devam etmesinin ne anlamı kalıyor.''
''Bu zamanın içerisine sıkıştım sevgilim sadece okuduğum kitaplar değişiyor. Bu dünya orası gibi değil herkes aynı geliyor ve herkes ama yine herkes diğer herkes gibi olmadığını farklı olduğunu herkese kanıtlamaya uğraşıyor bense herkesin arasında kayboluyorum belki ben de sadece herkes gibi herkesten farklı olduğumu düşünüyorum. Tek bildiğim yavaşça herkesler gibi olduğum etrafımı sardıklarını hissediyorum. Herkesler, herkesler, herkesler...''
''Serena bunlar bu hafta yazdığın notların bir kısmı. Serena bana bakar mısın'' psikolog denilen ruhsuzun sesi kulaklarımda bir kez daha çınladığında ona baktım. Uzun düz kızıl saçları omuzlarına düşüyordu, yüzünde her zaman hafif bir tebessüm olurdu ki bu çok korkutucuydu. Buraya geldiğimden beri öğrendiğim sayılı şeylerden biriydi bu. Burada herkesin yüzüne taktığı bir maske vardı bazıları bu maskeyi iyi takamazken karşımda ki ruhsuz gibi olanlar bu konuda ustalardı ne düşündüklerini anlayamazdın ama onlar senin düşüncelerinin en derinlerine inmek için uğraşırlardı. Ruh emicinin yumuşak sesi ona baktığımdan emin olduktan sonra konuşmaya devam etti.
''Serena neler yaşadığını biliyorum senin içinde çok zor olduğunu anlayabiliyorum ama alışmaya çalışabilir misin? Bak Serena o bahsetmekten hoşlanmadığın uzun zaman dilimi sadece beyninin sana oynadığı bir oyundu ne kadar gerçekçi olursa olsun asıl gerçek dünya burası tatlım.'' Dediklerini umursamıyordum ya da umursamak istemiyordum dolmuş gözlerim ellerindeki defterdeydi o benim özelimdi o benim gizlimdi şimdi o okuyordu bu haksızlıktı. O defterde yazanlar Elrice yazdığım mektuplardı. İsmini andığımda gözlerimin özlemle dolduğunu hissettim.
Gözlerimi hastane odasında açtığımdan beri tek düşündüğüm oydu ona geri dönebilmek için yaşamıştım sadece. Bu ruhsuzun yanına ilk geldiğimizde bana onu anlatmamı istemişti ilk defa biri Elrici dinlemek istemişti bu yabancı dünyada, bana yardım edeceğini sanmıştım notlar aldığını gördüm ilk anlattığımda sonra kendilerini ailem diye tanıtan insanlar girdi içeri bir reçete verdi onlara, bana da her gün düzenli kulanmamı tembihledi sonuçta Elrici bulmak için güçlü olmalıydım.
Sonra her gelişimizde Elrici dinlemeyi azalttı verdiği ilaçların aksine, İlaçların sayısı her defasında arttı düşüncelerimi donduran ilaçların. O ilaçlar unutmamı sağlıyordu uyanık olduğum vakitler unutuyordum ne düşenebiliyor ne de hissedebiliyordum burada insanlar kendilerini iyi hissetmek için düşünmeyi ve hissetmeyi kesiyorlardı herhalde onların hissetemek istedikleri her şey fizikseldi ne de olsa. Ruhsuza gelirsek şimdi karşımda durmuş Elricimin olmadığını söylüyordu sadece hayal gördüğümü anlatıyor ve sakin kalamam gerektiğini fısıldıyordu. Yaşama sebebimin gerçek olmadığını söylerken nasıl sakin kalmamı bekliyordu, bu koca kalabalık korkunç dünyada bir tutanağım olmadığını söylerken ne yapmamı bekliyordu, nefes alamıyordum almak da istemiyordum. Hiç kimse onun gerçek olduğuna inanmıyordu ama ben biliyordum biliyordum gözlerim bulanıklaştığında gördüğüm son şey ruhsuzun telefona sarılmasıydı.
Bilincimin yavaşça açıldığını hissediyordum etrafımda ki boğuk sesler anlamlı kelimelere dönüştüğünde gözlerimi açmadan sadece dinlemeye karar verdim.
''Bayan Jasmin kızınızın yaşadığı şeyin ne kadar zor olduğunu anlamanızı istiyorum. Komada kaldığı süre boyunca bilinçaltı farklı bir dünya oluşturmuş ve orada yaşadığını sanmasına neden oluyor. Bu dünyaya ait hissetmemesinin rüyalarında başkalarının ismini sayıklamasının nedeni bu'' ruhsuzun konuşmaya başladığında dejavu yaşıyormuş gibi hissettim bu anı daha önce yaşamış gibiydim. Annem olduğunu iddia eden kadın konuşmaya başladı '' Benim kızım bu olay öncesi gayet aklı başındaydı nasıl olabiliyor da komada kaldığı beş ay üzerinde böyle bir etki bırakabiliyor. Ailemizi daha önce duymuşsunuzdur bayan Lilith oldukça soylu bir aileyiz bir hafta sonra okullar başlayacak o zamana kadar kızımın iyileşmiş olmasını istiyorum ne ilaç veriyorsanız onların sayısını arttırın ne yaparsanız yapın bu kızı iyileştirin''
'' Kızı'' biliyordum. Onun kızı değildim öyle olsaydım onları hatırlamasam bile sevgilerin en büyüğü anne sevgisini hissetmez miydim? Kapı sesi duyulduğunda ikisinin de odadan çıktığını anladım. Ardından Elricimi görebileceğim tek yere gitmek için kendi uykunun kollarına bir kere daha bıraktım.
Kelimeler ve sesler anlamsız harfler... Herkes gibi davran herkes gibi olmayanı bul.
Fısıltılar ve çığlıklar faydasız haykırışlar... Bu dünyadanmış gibi hareket et bu dünyadan olmayanı bul.''