Ne yazık!
Kötülükle kararmış yüreklerimize ne yazık!
Binlerce kez utanç bizlere,
Binlerce kez utanç topraklarımıza…
Şimdi habis mızraklarla
Sefil bir ölüm gerek canlarımıza...
Başlangıç
Zamanın başlangıcında Sekiz Kutsal Diyar yaratıldı.
Her birine muhteşem güzellikler bahşedildi. Her birine korkunç melanetler gönderildi.
Her birinde iyi yürekli varlıklar yaşadı. Her birinde kötülük üstün geldi.
Her biri yıkıldı... Her biri yakıldı...
Bu diyarlardan biri olan Melvan, göğündeki yıldızların parlaklığı ve çokluğuyla bilinirdi. Gün yitip de gece geldiğinde dahi diyar asla zifiri bir karanlığa boyun eğmezdi. Bu yüzdendir ki Melvan, bütün diyarların incisi olarak anılırdı.
Öyle ki kimilerince ilah bilinen Büyücülerin dahi bu toprakları kıskandığı söylenir.
Belki de bu yüzdendir. Kötülük önce buraya geldi. Masum canlara, eziyeti reva gördüler. Zavallı insanları işkencelerle öldürdüler.
Belki de bu yüzdendir.
Göklerden azap yağdı. Topraklar, ölümle yıkandı.
Derler ki; yeryüzünde büyük bir cürüm işlendiği vakit, gökyüzündeki yıldızlar ölmeye başlarmış. Birazdan anlatılacak olanlar da Melvan Diyarının ışığını nasıl yitirdiğinin ve ölü bir diyara dönüştüğünün hikayesidir.