Gece, şehrin yüzünü yıkamıştı; yağmur taş sokakların üzerindeki tüm sesleri bastırıyor, sirenlerin yankısı bile boğuluyordu. Arda Yılmaz, babasının odasının penceresinden dışarı bakarken, içerideki sessizliğin ne kadar ağır olduğunu fark etti. Duvarlarda sigara dumanı ve eski kararların kokusu vardı.
Babası, Hakan Yılmaz, on gün önce kalbine yenik düşmüştü. Ama şehirdeki herkes bunun bir kalp değil, bir anlaşmazlık meselesi olduğunu biliyordu. Yılmaz ailesi, 30 yıldır bu kentin görünmez direğiydi. Şimdi o direk sarsılmıştı.
Murat Kara içeri girdi. Her zamanki gibi siyah deri montunu çıkarmamıştı. “Dışarıda herkes seni bekliyor, Arda. İnsanlar kararsız. Kimse kimin komuta ettiğini bilmiyor.”
Arda gözlerini pencereden ayırmadan sordu: “Babam gerçekten kalpten mi öldü, Murat?”
Murat’ın gözleri kısa bir an parladı, sonra sanki hiçbir şey olmamış gibi kısık sesle yanıtladı: “Bazı şeyleri bilmemek daha uzun yaşatır.”
Sessizlik çöktü.
Aşağıda, avluda toplanmış onlarca adam sigara içiyor, birbirine şüpheyle bakıyordu. Yağmurun altında bekleyen o kalabalık, Arda’nın vereceği ilk kararı bekliyordu: babasının yolundan mı gidecek, yoksa kendi düzenini mi kuracaktı?
Tam o sırada telefon çaldı. Ekranda tanıdık bir isim: Selim Aksoy.
“Başın sağ olsun evlat,” dedi Selim’in sesi, soğuk bir nezaketle. “Ama şehir boşluk sevmez. Babanın masası dolmak zorunda. Eğer akıllıysan, o masayı benimle paylaşmayı düşünürsün.”
Arda telefonu kapatmadan önce gözlerini kısa bir an kapadı. Yağmur hızlandı.
O anda kararını verdi: Bu şehir artık kimsenin oyuncağı olmayacaktı.
Bölüm Sonu Notu:
Arda’nın ilk sınavı başladı. Babasının ölümünün ardındaki gerçek yavaş yavaş ortaya çıkacak. Murat’ın gizli sırrı, Leyla’nın haberi ve Emre’nin sabırsızlığı — her biri bu hikâyenin taşlarını yerinden oynatacak.
İlk bölüm bayağı kısa eğer ilgi görürse devam edeceğim. düşüncelerinizi paylaşmayı unutmayın lütfen size göre şekillendireceğim çünkü. şimdiden çok teşekkür ederim. ;;))))