"Emniyet kemerlerinizi takın uçuşa geçiyoruz" dedim ve gaza bastım.
Son sürat ilerlerken arkadan hala ateş ediyorlardı.
İyi ki paraya kıyıp kurşun geçirmez cam taktırmıştım.
Hızla sağa döndüğümde arkada biri düşmüştü.
"Sağ olun Laçin Hanım" dedi Ares düşen oydu.
"Kusura bakma!" dedim anın heyecanıyla.
"Ee boş boş oturcan mı?" dedim yanımdaki Arele
"Yoo senin sürüşünden sağ çıkmaya çalışacağım Turuncu" dedi alayla
"Hay ben senin Turuncuna"
"Bir şey mi dedin?" dedi Arel
"Yok alt tarafı ateş etmezsen ÖLÜCEZ! ÇIKAR ŞU SİLAHINI VE ATEŞ ET!!!!!"
"Tamam bak ateş edeceğim" dedi ve canı açtı.
Hızla başını çıkararak ateş etti.
Bende tam hızla arabayı çevirdim ve geldiğimiz yönün tersine gitmeye başladık.
Ha bu arada söylemiş miydim ben 19-20 yaşlarım arasında araba yarışlarına katılmak hobimdi.
Yani çok güzel araba kullanırdım ama içindekiler için aynı şeyi diyemeyecektim.
2 saniye sonra diğer arabayla karşı karşıya gelecektik.
"Şimdi!" dememle Arelin ateş etmesi bir oldu.
Karşı arabanın şoförünü alnından vurmuştu.
Arabayı kenara çektiğimde çok mutluydum.
"Eveet!" diye çığlık attım.
Diğer araba Kaza yaparak durmuştu.
"Ohh şükür ölmedik!" dediğinde bakışlarımız Çağıla döndü.
"Ne? bizi adamlar öldürmese Laçinin araba kullanışı öldürür diye düşünmüştüm. Demek ki öldürmeyen Allah öldürmüyormuş" diyerek arkasına yaslandı.
Çağıl hiç değişmiyordu.
"Gene kazandık!" dedi Mira
"Bizi öldürmediğiniz için teşekkürler Laçin Hanım" dedi Ares
Bunlar böyle dedikçe arabayı bilerek direğe çarptırıp ardından da suya tasın geliyordu.
"Ha-ha çok komik sinirimi bozmayın atarım arabayı uçurumdan aşağı!" dediğimde herkes susmuştu.
Çünkü benim yaparım dediğimi yapacağımı biliyorlardı.
Yüzümde zafer gülüşüyle arabayı tekrardan çalıştırdım.
Eve doğru yola koyuldum...
