11 sene sonra;
Tekrar aynı yerde evimdeydim herşey aynıydı herşey yerli yerindeydi ama bir şey yoktu herşey herkes yerinde olmasına rağmen o yoktu telefonum evet evet telefonum yoktuu.
Sarah-Telefonum nerdeeeeee???
Peter-ne biliyim ben senin telefonunu ya.
Sarah-bak şimdj şuraya bayılcam benim instagrama youtube'ye whattsapp'a girip gezmem lazım anladınmı beniiiii.
Peter-hiç eline yada yastığının altına baktın mı?
Sarah-Peter bak yan odada bile olsan terliğim oraya gel- ee şey baktım baktım evet elimdeymiş hihi.
Yine klasik bir gündü ama gerçekten çok farklı bir şey vardı biz büyümüştük ama hâlâ çocuk gibiydik bitek biz ve görünüşümüz farklıydı farklı bedenin içinde aynı kişiler...
Sabah kahvaltısı için bize Lori,John ve Sam geleceti hızlıca odamı topladım üstümü giyindim Ve günlük aktivitem olan çocukluğumdan beri yaptığım şeyi yaptım içerideki Peter'ın bütün çamaşırlarını toplayıp odasına gidip yüzüne fırlatıp kaçtım.Misafirler için kahvaltı hazırlamak için işe koyuldum yumurta peynir salatalık falan yaptım soydum masaya koydum Peter içeri geldi uykulu suratı çok komik gözüküyordu hemen bir kahka patlattım ve bana "o kadar komik miyim" dedi evet bence çok komikti saçı başı birbirine girmişti koşarak içeride üzerini değiştirip saçını tarayıp geldi o geldiği gibi kapı çaldı kapıyı açtım gelmişti bizim yaşlı bunaklar.
Lori-biz geldiikk.
John-merhaba.
Sarah-hoşgeldiniz.
Sam-hoşbulduk.
Rana-teyzeee.
He bu arada size Rana'yı tanıtmadım o John ve Lori'nin kızı henüz 2 buçuk yaşında.
Sarah-hoşgeldin Rana nasılsın teyzecim.
Kapıda konuştukta konuştuk sonra içeri girip kahvaltımızı yaptık ve güle eğlene eski anılarımızı konuştuk.
Not:SON DEĞİLDİR!!!
