Bölüm 1

Gece yarısı, küçük Elif’in odasında bir sessizlik hâkimdi. Yalnızca rüzgarın pencereden süzülen uğultusu ve dışarıda ürkek ürkek çığlık atan bir baykuşun sesi duyuluyordu. Ama Elif için bu sessizlik, her zaman huzur verici olmuyordu. Odanın köşesinde yer alan, ninesinden kalma eski dolap, geceleyin garip sesler çıkarıyordu. Sanki dolabın derinliklerinden bir şey, ona ulaşmaya çalışıyordu. Elif, on yaşında, hayal gücü geniş bir çocuktu. Geceleri dolabın seslerini duyduğunda, kalbi hızla atıyor, korku ve merak arasında gidip geliyordu. Dolabın kapaklarını açma cesaretini bir türlü bulamamıştı. “Belki de içi hayalet doludur,” diye düşünüyordu. Ama merak, her seferinde onu çaresiz bırakıyordu. Ailesi taşınmaya karar verdiğinde, Elif’in içinde bir huzursuzluk belirdi. Dolabın arkasında sakladığı sır, yeni eve taşınırken nereye gidecekti? Anne ve babası, eşyaları toplarken Elif bir köşede oturmuş, dolabın kapaklarını izliyordu. O an, dolabın kapaklarının ardında bir şeyin olduğunu hissetti. İçinde bir ses yankılanıyordu: “Beni aç.” Sonunda, gün geldi çattı. Eşyalar taşınırken, dolabın yerinden kaldırılması gerekti. Elif’in kalbi hızla çarparken, dolabın arkasında bir kapı belirdi. O an, zamanı durdurmak istese de, merakına engel olamadı. “Anne! Babaa!” diye seslendi, ama sesinin yankısı odanın içinde kayboldu. Ailesi dolabı dışarı çıkarmaya başladığında, Elif dolabın arkasındaki kapıyı dikkatlice inceledi. Kapı, eski ve kararmış bir ahşapla kaplıydı; fakat üzerindeki desenler, sanki binlerce yıllık bir hikaye anlatmaya çalışıyormuş gibiydi. Dolabın içinden gelen sesler, artık ona çağrıda bulunan bir melodi gibi geliyordu. Elif, kapıyı açmaya karar verdi. Kapıyı araladığında, gözleri şaşkınlıkla açıldı. İçerisi karanlık ve sisliydi, ama bir adım attığında, kapının ardındaki dünyanın gerçekliğinden tamamen kopmuştu. Yüzlerce göz ona bakıyordu; hepsi de eski, unutulmuş hikayelerin ruhlarıydı. “Hoş geldin, Elif,” dedi içlerinden biri, sesi derin ve yankılıydı. “Burada kaybolmuş hikayeler var. Onları bulmak için buraya geldin.” Elif, korkuyla karışık bir heyecan hissetti. Ailesi onu bulmak için dolabın yanına geldiğinde, Elif’in gözleri parlıyordu. “Beni bekleyin!” dedi, ancak içindeki ses ona başka bir yol sunuyordu. Kapının ardında belirsizlik ve gizem dolu bir dünya vardı. Şimdi, Elif’in bu dünyada ne bulacağı, ne tür sırların ortaya çıkacağı tamamen ona bağlıydı. Ama Elif, içinde bir çekişme hissediyordu. Bu kapıdan geçmek, hayatının en büyük macerası olabilirdi, ama aynı zamanda geri dönmeyi asla başaramayacağı bir karanlığa da açılabilirdi. Ve dolabın arkasındaki dünya, Elif’in ne kadar cesur olduğuna dair bir sınav sunuyordu. Bir adım daha atmalıydı.