Miran ve Efe hala konuşuyorlardır.
Efe:
-İzin vermedinki söyleyim!
Miran:
-Söylesem ne değişicek? Beni sevmiyor...
Efe:
-Oğlum sen gerizekalımısın?
Miran:
-Ne?
Efe:
-Sen yeminle gerizekalısın!Anlamadınmı?
Miran:
-Neyi?
Efe:
-Seni kıskandı oğlum kıskandı!
Miran:
-Gerçektenmi?
Efe:
-Sen bana güven!
Aradan 1 hafta geçmişdi ve geri dönüş zamanı gelmişdi,herkes çadırları toparlarken Miran Karanın kolundan tutub göl kenarına götürdü.
Karan:
-Neden burdayız?
Miran:
-Sana bir şey söylemek istiyorum!
Karan:
-Dinliyorum.
Miran:
-Ben...
Karan:
-Sen ne?
Miran:
-Ben seni seviyorum KARAN!
Karan:
-Ne?...
Miran:
-Duydun işte seviyorum seni...
Karan:
-Bende seni seviyorum Miran!
Gerçeklik:
Hala göl kenarındadırlar.
Karan:
-Miran iyimisin daldın gitdin?
Miran:
-Hm?
Karan:
-Neden burdayız?
Miran:
-Bir şey söyliceğim ama kızma?
Karan:
-Noldu yine?
Miran:
-Sırtındaki yara nasıl oldu?
Karan:
-Bunun içinmi geldik bura?
Miran:(içinden)
-Keşke seni sevdiğimi söyleyecek cesaretim olsa
Karan:
-Ben önemli bir şey sandım.
Gidiceken Miran onun kolundan tutar.
Miran:
-Sorumun cevabını almadım Karan bey!
Karan:
-Seni ilgilendirmez!
Miran:
-Ne demek ilgilendirmimez?Bal gibi ilgilendirir
Karan:
-Kim oluyosunda sana hesab sorucam?Sen kimsinki?
Miran onun kolunu bırakır Karanın sözleri onu çok üzmüşdü sonuçda haklıykı kimdiki o?.Kamp alanına gitdiklerin herkes çoktan toparmanmışdı Miran beli etmiyordu ama gözleri dolmuşdu,otobüse bindiklerinde Miran Efenin,Karanda Yiğitin yanına oturmuşdu.
Efe:(kısık sesle)
-Neden ağlıyorsun?Yoksa Karan bir şeymi yaptı?...
Miran:
-...O beni sevmiyor....
Efe:
-Söyledinmi?
Miran:
-H-hayır söylemedim cesaret edemedim!
Efe:
-O zaman nerden biliyorsun seni sevmediğini?
Miran:
-Ona sırtındaki yarayı sorduğumda "kim oluyorsunda sana hesab sorucam?sen kimsinki?" dedi çok öfkeliydi...
Efe:
-Anladım ağlama kendini üzüyorsun.Hem o kaybetdi seni sen değil!
Miran:
-...
Diğer tarafdan Karanın gözü sürekli Mirandaydı,yaptıklarından pişman olmuşdu sanırım.Eve vardıklarında Miran direk kızarmış gözlerle eve girdi Karanın yüzüne bile bakmadı.Akşam olduğunda Karanın üvey babası Eren yine kavga çıkardı.
Eren:
-Bu zamana kadar neredeydin?
Karan:
-Seni ilgilendirmez!Babam değilsin sonuçta.
Eren:
-Cevab ver!
Damla:
-Sinirlenme Eren sınıfla birlikte kampa gitmişdi..
Eren:
-Bana sormadan nasıl gider!
Karan:
-Neden söylicekimki sen benim öz babam değilsin!
Eren Karana tokat atar.Karan gözleri kara bir şekilde evden çıkar ve kapıyı sertçe örtüp evden çıkar,nereye gideceğini bilmiyodu birden aklına Miran geldi onun yanına gitmek istedi ama sabah olanlardan sonra onu kabul ederdimi? diye düşünüyordu ama yinede onun yanına gitdi çünki ona güveniyordu.Gidip kapıyı çalınca Miran kapıyı açtı hala uyanıtkı.
Miran:
-...
Karan:
-İçeri gele bilirmiyim?...
Miran soru sormadan içeri aldı.Salına geçtiler,salondaki masanın üstü kitablarla doluydu beliki Miran ders çalışıyordu.
Miran:
-Sen geç çay ısıtıb getiriyorum
Karan:
-Tamam...
Yarım saat sonra Miran çayları getirir.Bir kaç dakika geçtikten sonra Miran sessizliği bozdu.
Miran:
-Ne oldu?
Karan:
-Sen-
Miran:
-Tamam sustum beni ilgilendirmez...
Karan:
-Bu sabah sırtımaki yarayı sordunya..
Miran:
-Yalnış yaptım biliyorum
Karan:
-Üvey babam yaptı...!
Miran:
-Ne...?
Karan:
-Onunla kavga etdim oda beni itince sırtım yaralandı...
Miran:
-Ben bilmiyordum...sorduğum için üzgünüm
Karan:(güler)
-Sen nerden bilicektin.Sabah olanlar için özür dilerim kabalık etdim...
Miran:
-Üzülmedimki.
Karan:
-Yalancı
Miran
-İstersen bu gece burada kal
Karan:
-Teçekkürler
Miran: -Neden Yiğitin yanına gitmedin?Sonuçta arkadaşın
Karan:
-Onun evi uzak hemde...
Miran:
-Hem de ?
Karan:
-O bir az boş boğaz
Miran:
-Anladım.
İkisi birlikte çay içdikten sonra uyumaya geçerler,Miran Karana misafir odasını gösterir Karanda içeri geçer.
Miran:
-İyi geceler
Karan:
-Sanada.
Miran odasına geçet tam yatıcaken Karanın yanında kıyafet olmadığını hatırlar ve kendi pijamalarından alıp onun odasının kapısına çalıp içeri girer.
Miran:
-Şey pijama getirdim...
Karan:
-Teşekkürler
Miran:
-Rica ederim
DEVAM EDECEK
