Son ders de bitdikten sonra herkes eve gidiyordu Karan sınıfdan tam çıkacaken Miran onu kolundan tutub geri sınıfa çekti.
Karan:
-Napıyorsun sen?
Miran:
-Konuşucaz!
Karan:
-Sen git sabah seni bırakan çocukla konuş ve kolumu bırak!
Miran:
-Sabah ki,çocukmu?
Karan:
-Evet.
Miran:(güler)
-HAHAHAHA
Karan:
-Noldu? Niye gülüyorsun?
Miran:
-O,çocuk Alex benim kuzenim
Karan:
-Kuzenin mi?
Miran:
-Evet kuzenim.Annem göndermiş beni çok merak etmiş
Sonra elini çeker onun kolundan arkasını dönüp gideceken ayağı kayar ve Karan onu tutar ama bu sefer yere bırakmaz çünki gözlerini onun yeşil gözlerinden alamıyordu sanki ormanda kaybolmuşdu Miranda onun kahve gözlerinden ayıramıyordu gözlerini.Birden Efe Miran a seslenince ayrıla bildiler,Efe geldiğinde çoktan ayrılmışlardı.
Efe:
-Geliyormusun kanka?
Miran:
-Geliyorum.
Efe:
-Noldu sana yanakların kızarmış hastamısın?
Miran:
-N-ne? Evet bir az halsizim
Efe:
-Tamam o zaman sinemayı boş ver eve gidelim
Miran:
-Alex gelicek onunla gidicem eve sen git
Efe:
-Bana bas etdiğin kuzenin Alex mi?
Miran:
-Yok başka Alex!Tabii kuzenim Alex
Efe:
-O zaman ben gider sen Alex ini bekle
Dedikten sonra oradan uzaklaşır Miranda sanki az önce hiç bir şey yaşanmamış gibi dışarı çıkar.Bir saat sonra Alex onu almak için gelir.
Alex:
-Let's go Miran(hadi gidelim Miran)
Miran:
-Okay(tamam)
Alex:
-Shall we go to a restaurandt to eat?(yemek yemek için restorana gidelimi?)
Miran:
-No, let's not go, we'll go home and order something.(hayır gitmeyelim eve gibip bir şeyler siparış edelim)
Alex:
-İs something wrong,cousing?your chees are flushed(bir sorun mu var kuzen yanakların kızarmış?)
Miran:
-W-what(N-ne?)
Alex:
-İ'm saying your cheerks are flushed, is there problem? (Yanakların kızarmış diyorum sorun mu var?)
Miran:
-N-no, there's no problem, i just don't feel well.(H-hayır sorun yok sadece kendimi iyi hissetmiyorum)
Alex:
-Okay, let's go home(tamam eve gidelim)
İkisi birlikte eve giderler Karan da motoruna binip onların arkasından kendi evine gider.Akşam olduğunda Miran bahçeye gider sandalyede oturup bu gün olanları düşünüyordu Alex ise çoktan uyumuşdu.Miran bu gün Karanın onu kıskandığını düşünüyordu(haklıydı da) "ama neden beni kıskansın ki?" diyordu içinden çünki onun artık eski Karan olmadıöı değiştiğine inanıyordu.Birden tanıdık bir ses duydu arkasını çevirdiğinde karanı gördü.
Miran:
-Karan? Napıyorsun burada?
Karan:
-Konuşmak istiyorum
Miran ayağa kalkar.
Miran:
-Dinliyorum ne anlatıcaksın?
Karan:
-Bu gün olanlar için özür dilerim seni dinlemeden yargıladım
Miran:
-Özür mü diledin sen?
Karan:
-Üzgünüm....
Miran duydukları karşısın da şoktaydı çünki karşısında okulun popüler,havalı çocuğu tavrında değildi sadece pişman olmuş bir genç vardı.Karan girdiğinde Miran "gitme!" demek istedi ama konuşamadı.
Sabah olduğunda Alex bavulunu hazırlayıp geri Londra ya gitdi,Miranın okulu olduğu için onunla havaalanına gitmedi.Okul vakti geldiğinde hazırlanıp Karanın evine gitdi kapıyı çalınca damla teyze açtı.
Miran:
-Günaydın teyze Karan evdemi?
Damla teyze:
-Evet evde oda bir azdan çıkıcak.KARAN!
Karan:
-Yine ne var!
Damla teyze:
-Miran geldi seni görmek istiyor!
Karan koşarak gelir.
Miran:
-Günaydın...
Karan:
-Günaydın ne var?
Miran:
-Birlikte okula gidelimi acaba?
Karan:(kalbi aniden hızlanır nefesi kesilecek gibi olur)
-Birliktemi?
Miran:
-Evet hem yalnız gitmek istemiyorum.
Karan:
-Olur bir dakika bekle anahtarlarımı alayım.
Miran:
-Motorlamı gidiceksin?
Karan:
-Evet sorunmu var?
Miran:
-Hayır!Yok!
Karan:
-Tamam o zaman bekle!
Karan gelince birlikte motora bindiler.
Karan:
-Sıkı tutun.
Miran:
-Neden?
Bir anda Karan motoru tam gazla basıp sürür Miranda korkup ona sarıldı Karan o an kendinden gide bilirdi (şükür ki gitmedi) ama kendini kontrol etdi.Okula vardıklarında herkes onlara bakıyordu.
DEVAM EVEDEK
