Miran:
-Bende seni seviyorum...
Karan:
-Yani şimdi sevgilimiyiz?
Miran:(utanır)
-Galiba...
Karan sevinçle ona sarıldıktan sonra saate baktıb Miranın yanağına mikip öpücük bırakdıktan sonra oradan uzaklaşıb evine gitti.Miran yüzü kızarmış bir şekilde odasına doğru gitti,yatağa uzandığında hala aklında az önce yaşadıklar vardı yastığı yüzüne gömdükten sonra zar-zor uyuya bildi.Sabah daha 6 olmasına rağmen Miran çoktan uyanmış ve kıyafetlerine bakıyordu saat 7 ye kadar kıyafetlere baktıktan sonra sonunda sade ama şık bir tşört bulup giyindi.Diğer tarafdan Karanda aynada tan üçüncü kez saçını yaptıktan sonra çantasını sırtına alıb Miranın evine gitdi,kapıda karanı görünce kalbi yerinden çıkıcak gibi oldu.
Karan:
-Günaydın aş-
Arkadan Leyla koşarak gelir.
Leyla:
-Bende buradayım!
Karan:
-Günaydın Leylacığım!
Miran:
-Sanada günaydın
Karan:
-Günaydın!
Üçü birlikte okula giderken Karanla Miran ara sıra gizlice bir-birine bakıp gülümsüyordu ikisinin bu hallerini gören Leyla nedense şüpelenmeye başlamışdı.Okula vardıklarında Miran ve Leyla ilk olarak müdürün odasına gitdiler ve kayıt işlemlerini yaptılar Leyla sınıfına gider.
Leyla:
-Abi ben unutdum sınıfım kaçtı?
Miran:
-9 c
Leyla:
-Tamam ben derse gittim baybay!
Miran:
-Baybay!
Leyla elini sallayarak koridorda gözden kayboldu. Miran ise derin bir nefes aldı. Daha dün akşam olanlar aklına geldikçe istemsizce gülümsüyordu. O sırada yanında bekleyen Karan dirseğiyle hafifçe ona dokundu.
Karan:
Ne oldu? Yine daldın.
Miran hafifçe irkildi.
Miran;
— Bir şey yok...
Karan gülümseyerek eğildi.
Karan:
— Emin misin sevg...
Bir anda koridordan geçen birkaç öğrenci onları görünce Karan cümlesini yarıda kesti. Miran da hafifçe öksürerek etrafa bakındı.
Miran:
— Burada dikkatli olsak iyi olur.
Karan:
— Haklısın.
Tam o sırada zil çaldı.
Müdür Y Melisa:
— Siz ikiniz, sınıflarınıza geçebilirsiniz çocuklar.
Miran ve Karan aynı sınıfta oldukları için birlikte sınıfa doğru yürüdüler. Koridor oldukça kalabalıktı. Yeni dönem başlamıştı ve herkes arkadaşlarıyla sohbet ediyordu.
Sınıfa girdiklerinde içeride yaklaşık yirmi öğrenci vardı. Bazıları telefonuyla ilgileniyor, bazıları da yaz tatilini anlatıyordu.
Öğretmen henüz gelmediği için sınıf oldukça gürültülüydü.
Karan her zamanki yerine otururken yanındaki sandalyeyi gösterdi.
Karan:
— Buraya otursana.
Miran kısa bir an duraksadı.
Miran:
— Ya biri bir şey derse?
Karan omuz silkti.
Karan:
— Eskiden de yan yana oturuyorduk zaten.
Miran gülümseyerek yerine geçti.
Tam o sırada sınıfın en konuşkan öğrencilerinden biri olan Emir yanlarına geldi.
Emir:
— Ooo! Siz yine ayrılmamışsınız.
Karan şaşkın gibi yaptı.
Karan:
— Niye ayrılalım ki?
Emir:
— Kış tatilinde bile sürekli birlikteymişsiniz. İnsan sıkılır biraz.
Miran hafifçe güldü.
Miran:
— Arkadaşız sonuçta.
Emir:
— Aynen aynen...
Emir sırıtarak yerine döndü.
Miran derin bir nefes verdi.
Miran
:— Az daha anlıyordu.
Karan kısık sesle güldü.
Karan:
— Rahat ol.
Birkaç dakika sonra sınıfa edebiyat öğretmeni girdi.
Öğretmen:
— Günaydın gençler.
Sınıf hep bir ağızdan:
— Günaydın hocam.
Öğretmen yoklama aldıktan sonra ders başladı. Miran dersi dikkatle dinlemeye çalışıyordu ama Karan'ın ara sıra ona attığı bakışlar yüzünden konsantre olmakta zorlanıyordu.
Bir ara öğretmen tahtaya uzun bir paragraf yazdı.
Öğretmen:
— Kim okumak ister?
Sınıf sessizleşti.
Öğretmen:
— Miran.
Miran ayağa kalktı.
Elindeki kitabı açıp akıcı bir şekilde okumaya başladı.Okuması bitince öğretmen memnuniyetle başını salladı.
Öğretmen:
— Çok güzel okudun, teşekkür ederim.
Miran yerine oturdu.
Karan hafifçe fısıldadı.
Karan:
— Her zamanki gibi harikaydın.
Miran'ın kulakları yine kızarmıştı.
Miran:
— Sessiz ol.
Karan kıkırdadı.
Dersler peş peşe devam etti.
Sonunda teneffüs zili çalınca bütün sınıf koridora çıktı.Karan ve Miran da kantine doğru yürümeye başladılar.
Karan:
— Bir şey içer misin?
Miran:
— Meyve suyu olabilir.
Karan:
— Tamam.
Karan kasaya gidip iki meyve suyu ve birkaç atıştırmalık aldı.
Kasiyer:
— Toplam yüz lira.
Karan ödemeyi yaptıktan sonra ürünleri aldı.
Miran:
— Ben de verebilirdim.
Karan:
— Bugün benden olsun.
Miran:
— Ama...
Karan:
— İtiraz yok.
İkisi kantinin arka tarafındaki daha sakin masalardan birine oturdu.Tam konuşacakları sırada uzaktan onları izleyen biri vardı.
Leyla...
Kendi sınıfının teneffüsü biraz geç başlamıştı. Koridordan geçerken Karan ile Miran'ı aynı masada görünce istemsizce durdu.
Leyla kendi kendine mırıldandı.
— Bunlar son zamanlarda fazla yakın davranıyorlar...
Biraz daha dikkatle baktığında Karan'ın, Miran'ın yüzüne düşen saç telini usulca kulağının arkasına ittiğini gördü.
Miran hemen etrafına bakındı.
Miran:
— Ne yapıyorsun?
Karan:
— Saçın gözüne gelmişti.
Miran utanarak başını eğdi.
Leyla'nın gözleri hafifçe büyüdü.
Leyla:
— Yok artık...
Tam o sırada zil çalınca Leyla hiçbir şey söylemeden kendi sınıfına döndü.Ancak kafasının içinde tek bir düşünce vardı.
"Acaba... Miran ve Karan sevgili mi oldular?"
Gün boyunca bu soru aklından çıkmadı.Son ders de bittiğinde okul bahçesi yavaş yavaş boşalmaya başladı.Leyla, Miran'ı tek başına yakalamaya karar verdi.Bahçenin çıkışında Miran'ı durdurdu.
Leyla:
— Abi, sana bir şey sorabilir miyim?
Miran:
— Tabii.
Leyla birkaç saniye sustu.Sonra gözlerini Miran'ın gözlerine dikti.
Leyla:
— Sen... Karan'dan hoşlanıyor musun?
Bu soru karşısında Miran'ın yüzü kıpkırmızı oldu.Konuşmaya çalıştı ama sesi çıkmadı,tam cevap verecekken arkadan Karan geldi.
Karan:
-Ne konuşuyorsunuz?
Leyla ikisinede sırayla baktı.Arık şüpeheleri daha da artmışdı.Miranın kızarması,karanın tam zamanında gelmesi ve gün boyu birbirlerine attıkları gizli bakışlar...Bütün parçlar yavaş yavaş birleşmeye başlamışdı.Ancak yine kesin bir şey söylemedi ve cevabı bekleyerk sessizce ikisine baktı,sonra yine sordu.
Leyla:
-Dün gece ne oldu?
Karan hala şoktadır,Miranda söyliyecek bir söz bulamaz.
DEVAM EDECEK
