Merhaba benim adım Defne 3 yıldır akıl hastanesinde kalıyorum. Yaşım 25 ve aslında düşündüğünüz gibi ben bir akıl hastası değilim. Buraya mahkemede cinayette teşebbüsten yargılandığım için buradayım, hakimin son kararı ile akıl hastanesine yerleştim aslında rol kesiyordum ama galiba azıcık aşırıya kaçtı artık buradan kaçmam gerekiyor.
•••••••••••••
Saat 8.32
Yine her zamanki gibi odamda uyandım. Yorganımı üstümden attım ve camı açtım, daha yeni kışa girdiğimiz için dışarısı soğuktu. Yemek saat 9' da olduğu için hazırlanmaya koyuldum. Ve birden koridorda buraya doğru ayak sesleri yankılanmaya başladı, ve birden doktor Hülya içerye girdi. Şaşırmıştım çünkü çok nadiren doktorlar benim odama gelirdi.
-Defne Arslan, sizi ziyaret etmek isteyen biri var.
Şaşırdım, çünkü ben yanlız ve yetim bir çocuktum ve ailem bana bakamayacağını düşündüğü için küçük yaşta beni bir yetimhaneye vermişti.
Doktorun yanına doğru gittim ve birlikte boş ve soğuk koridorlarda yürüyerek ziyaretçi odasının önüne geldik.
o
-görüşmek için yarım saatiniz var.
-tamam.
Kapının çelik kulpuna dokundum ve sonunda kapıyı açtım ahşap masanın önünde bir adam bana doğru bakıyordu. Yanına gittim ve karşısındaki sandalyeye oturdum. Bana bir şey söylemesini bekledim, beni gözleriyle süzdü ve,
-ben senin abinim ,dedi.
Bu ses zihnimde belki onlarca belkide yüzlerce yankılandı.
Bir umut ışığı yandı. Doğduğumdan beri hayatımda ilk kez elimden tutacak biri karşıma çıktı.
-A-adın ne abi ? Gözlerim doldu.
-Koray
Ağladığımı görünce bana sarıldı ve o an içimde ilk defa bir sevgi hissettim. Ben hiç sevilmedim çünki bilmiyorum... ben bir şey yapmadım ama bilmiyordum...
-Seni bulmak için çok uğraştım ve seni sonunda buldum
-teşekür ederim yani ben-
-önemli değil Defne, artık buradayım.
Artık bir abim vardı.Abim.
Ve daha yeni fark ettiğim şey bana çok benzemesiydi.
Siyah saçları ve kahverengi gözleriyle tıpkı beni andırıyordu.Birlikte olan özlemimizi azıcık da olsa giderdikten sonra konu ciddileşmeye başladı.
-Ben burada daha fazla kalmak istemiyorum.
Kulağına doğru eğilip,
-Bir planım var. Diye fısıldadım.
Daha sonra planımı detaylarıyla açkıladım ve
-Her zaman arkandayım defne dedi.
Artık dışarıdan sızacak bir abim olduğu için şanslıydım ,yoksa bu planla dışarı bile çıkamaya bilirdim.
Bu planı iki gün sonra yürülüğe koyacaktık. Güvenlik;
-Süreniz doldu vedalaşın, dedi.
10 dk sonra,
Yüzümde tatlı bir gülümsemeyle odamdaydım doktor hanım çıkmadan önce yemek saati ben konusurken geçtiği için yemekhaneye gidip yiyebileceğimi söyledi.Doktor çıktıktan sonra
Aynaya baktım ve sanki bu ben değildim bu kız mutluydu çünkü . Neyse artık buları düsünmemeliydim sabah açtığım camın kolunu kavrayıp kapattım. Yorganımıda topladıktan sonra dışarısı soğuk olduğu için bir siyah kapşon alıp dışarıya çıktım, koridorda yürüken birinin bana uzaktan hastalıklı bir şekilde baktığını gördüm. Galiba elimi çabuk tutmanın zamanı gelmişti . Yoksa kimse görmeden ölebilirdim ,ve bunun için çok erkendi.
Yemekhanede gardiyanlar olduğu için az da olsa güvenliydi.
Daha geçen ay birisinin cesedi asansörde bulunmuştu, bu yüzden bu yüzden artık asansör kullanmamaya karar vermiştim.Böylesi daha güvenliydi.
Tam merdivenlerden inerken,
Bir anda arkamdan bir koşma sesi gelmeye başladı.
Bu normal değildi.
Arkama baktım ve birinin bana doğru geldiğini gördüm.Yüzünde bir gülümseme ile sanki yemekmisim gibi bakıyodu, bir kız ,hayır bu kırmızı bölgeden kaçmış bir erkekti. Bana doğru gelirken elindeki kanı gördüm. Muhtemelen gardiyanlarındı yoksa ordan elini kolunu sallaya sallaya oradan asla çıkamazdı.
Ve can havliyle koşmaya başladım, bu benim sonummuydu?
Hayır! Ben istemedikçe ölmeyecektim.
