Bölüm 2

Tam olarak ne yapacağımı bilemeden yavaşça ayağa kalktım. Kendimi ne ara yere attığıma dair hiç bir fikrim yoktu. Sesler kesilince odadan, girdiğim gibi kapıya değmeden çıktım. Biri var mı diye sağa sola bakıp emin olduktan sonra ne tarafa gitmenin daha iyi olacağına karar veremedim. Acaba tekrar spor salonunun orada ki merdivenlere mi gitsem? Ama az önce ki o şeyin beni ararken oraya gitmiş olma ihtimali yüksek. Geri oraya dönmüş olsa da sesini duyardım bence. O yüzden geri oraya dönmek daha iyi olabilir. Evet, tehlikeli ama burada durup ölümümü bekleyemezdim. Kapşonumu onun ki gibi başıma geçirip o tarafa doğru ilerledim. Köşeden başımı çıkartıp baktığım da ceset ortalıkta yoktu. O adam da yoktu. Biraz ilerlediğimde yerde ki kan gölünü ve sürüklenen bedenin yerde yaptığı izi gördüm. Bi dakika yani o zaman buraya o ya da başka biri gelmiş ve ceseti ya da işte yaralananı sürükleyip bir kaç adım ötede ki kazan dairesine sürüklemiş olmalıydı. Ve yerde ki iz hâlâ parlıyordu yani ıslaktı. Demek ki daha yeni sürüklenmişti! Bunu fark etmemle kazan dairesinin karanlıkta kalan aralık kapısına baktım. Hemen sesiz ama hızlı adımlarla merdivenle aramda ki kısa mesafeyi kapadım. Parmaklarımın ucunda merdivenlerin yarısını çıktım. O esnada kazan dairesinin gıcırdayan kapısının sesini duyduğumda adımlarımı hızlandırarak 4 katı hızlıca çıktım. Odanın kapısının önüne geldim. Hemen cebimde ki anahtarı çıkardım. Elimin titremesi yüzünden anahtarı deliğine takmakta çok zorlanıyordum. Bir anda anahtar elimden kayıp koridorun soğuk yüzeyine düştü. Çıkan sesle bir anda yerimden sıçradım. Tam yere eğilmiş anahtarı yerden alırken, merdivenden gelen sesle duraksadım. Sesi dinlediğim de birisi yavaşça merdivenleri çıkıyordu. Hemen yerden anahtarı kapıp kapıyı açtım. Hızlıca odaya girdim. Sessizce kapıyı kapatıp sonuna kadar kitledim. Yatağıma girip battaniyeyi kafama kadar çekip içinde kendimce saklandım. Adım sesleri az önce ki gibi koridorda arada duraksayarak yavaşça yürüyodu. Her durduğunda sanki annesi kontrole gelen küçük bir çocuk gibi gözümü kapatıp uyuyormuş numarası yapıyordum. Adım sesleri gittikçe uzaklaşınca biraz rahatladım. Gözlerimi kapatıp bir kabustan uyanmak istercesine çırpındım. Ama nafile. Bir türlü uyanmıyordum. Ne yapacağımı bilemez halde yastığıma sarılıp tekrar gözlerimi sıkıca kapattım. Çaresizce sabahı beklemeye koyuldum.