Bu benim ilk kitabım ve bölümleri büyük bir hevesle yazıyorum. Destek olursanız çok sevinirim. Bunun için aşağıdaki yıldıza dokunmanız yeterli 🥹♥️
Keyifli okumalar ♥️✨
-Arshia
—Hocam beni çağırmışsınız.
—Evet Sarah,gel bakalım senle bir şey konuşmam gerekiyor.
Kapıda içeri girmeyi beklerken müdürün de gel demesi çekilerek içeri girdim . İçerisi beklediğimden daha da genişti. Duvarlarda aynı sınıfımda olduğu gibi mavi beyaz boya vardı. Müdür etrafı inceleyerek daha çok bekletmek istemedim ve koltuğa oturdum. Müdürün konuşmasını bekledim . birkaç saniye su içtikten sonra konuşmaya başladı.
—Nasılsın Sarah?
—Yorgunum uyucam direkt konuya geçsek.
—Peki o halde.Konumuz şu ki Sarah bugün okulun bilgisayarından öğrencilerin ve öğretmenlerin bilgileri olan dosya hacklendi.
—Bunun benimle ne alakası var?
—Sabırlı ol.Konunun seninle ilgili kısmı şu; koca okuldan bir tek 12. sınıfların klasörü açılmış ama oradan da sızdırılan tek bilgi senin dosyan.Bu konu hakkında bir bilgin var mı?
—Benim dosyam mı? Kim benim dosyamı ne yapsın ki?
Koskoca okulun veri dosyalarından neden sadece benim bilgilerim sızdırılmış olsun? Bunun anlamı ya beni takip eden birileri var ya da isim benzerliğinden yanlışlıkla benim dosyamı çalmışlar
—Ben de sana bunu soruyorum Sarah. Dedi
Niye bana soruyorsun aptal sanki çok bir şeyden haberdarım da
—Benim bu konuda en ufak bir fikrim yok.
Hayır daha ismini bile öğrenmedim lanet okumadım lanet müdürüne daha geçen gün gasp edildiğimi ve telefonumun çalındığını söylemeyecektim tabii ki
—Bak Sarah, Rightous lisesinden bu listeye yani Oxander lisesine geçiş yaptığından beri okulunu ve arkadaşlarını özlediğini tahmin edebiliyorum. Ama bu okulun geleceği ve güvenliği de senin için önemli olmalı. Yani şimdi bir şey bilmiyorsun bile ileride birileri senin bilgilerini çalmaya veya sana başka bir şekilde görünmeye çalışırsa lütfen beni bilgilendir.
Aptal şey cidden arkadaşlarımı ve sınıfımı özlediğim için ona bilgi vermediğimi sanıyor. Halbuki sadece güven meselesi. Okul müdürleri aptaldır sonuçta. Ona bir şeyler anlatsam ne olur anlatmasam ne olur ki? 1 saat içerisinde unutacak zaten. Hadi unutmadı diyelim en fazla ne yapabilir ki saçma okulu için FBI mı arayacak?
— Peki hocam eğer öyle bir şey olursa söylerim. Yardımcı olabileceğim başka bir konu var mı?
— Yok Sarah gidebilirsin.
Sonunda .
— Gitmeden önce bir şey sorabilir miyim?
— Tabi, ne soracaksın?
— Okulun,yani benim bilgilerime sızıldığında neden okuldan çıkmak zorunda kaldık?
— Sadece senin bilgilerini çalındığını görmeden önce basit bir hırsız olduğunu ve okula gelebileceğini düşünmüştük. bu yüzden güvenliğiniz için siz dışarı çıkardık.
— Anladım.
Sonunda odadan çıkmaya yeltenmiştim ki müdür beni durdurdu .
— Bu konuşmadan kimseye bahsetmeni istemiyorum. Okulda başına kaos çıkmasın.
— Peki, artık gidebilir miyim?
— Kapı açık.
Kalktım sandalyeyi yavaş şehirde ettim arkana bile bakmadan kapıya doğru yürümeye başladım . Odadan çıktığında okulda neredeyse kimse kalmamıştı. Tabi 1 saat boyunca müdürün odasının başında bekleyen Maria hariç.
— Ne oldu,ne konuştunuz?
Eğer konuşmayı tıpatıp Maria'ya söylersen tüm okula yayacağını tahmin edebiliyordum. Tüm o sevecenliği ve Tatlılığıyla şimdiden 12lerin gözde kızı olmayı başarmıştır muhtemelen.
Önemli değil okula hırsız girdiğini ve 12lerin bundan sonra daha dikkatli olması gerektiğini sınıfımı ve diğer sınıflara yapmamı söyledi. Gerçi ben kimseyi tanımıyorum neredeyse. Yani bu görevi benim yerime sen yapabilirsin bence.
— Olur da,neredeyse derken? Kiminle tanıştın?
— Bir şeyi de eksik bil yani.
— Hadi ama en yakın arkadaşına kimle tanıştığını söylemeyecek misin?
—Eemm.. yanımda bir kız oturuyordu onunla tanıştım. Kısmen yani sadece biraz sohbet ettik o kadar. Ondan sonra da hocamız okuldan çıkmamız gerektiğini söyledi zaten. Gerisini biliyorsun.
— Kızın ismi neydi?
— Hatırlamıyorum.
— Ciddi olamazsın.
— Kısmen tanıştık dedim ya zaten. Muhtemelen ismini öğrenmişimdir ama şu an hatırlamıyorum.
— Cidden senden daha balık hafızalı birini tanımıyorum.
— Hey, ayıp oluyor ama!
— Herneyse hadi gidelim.
— İnsanların içinde de böyle insan acaba nasıl senle arkadaş oluyorlar Maria. Merak ediyorum cidden.
— Sen benimle nasıl arkadaş olduysan öyle.
— Senle arkadaş olmak mecburi bir seçimdi bir kere.
— Hey, kırıldım.
— Doğru söylüyorum ama.Tıpkı yeşilin kızı anne kitabındaki gibi yanıma gelir gelmez sonsuza kadar arkadaş olacağımıza yemin ettirmiştin.
— Yalnızlık çeken küçük bir kız olarak gayet normal bir şey bence.
— Herneyse zaten yoruldum hadi eve gidelim artık.
Mariayla yaptığım bu anlamsız konuşmayı bitirip okulun çıkışına doğru yol aldık. Geçen gün yaşanan olaydan sonra eve Maria ile birlikte yürümeye karar verdim. Zaten evlerimiz yakındı.
— Bazen hayat inanılmaz sıkıcı geliyor.
— Oluyor öyle. Sonra kafanı farklı şeylere gömünce -mesela ödevler-bu düşünce de beyninden Silini veriyor.
— Çok şiirsel bir konuşmaydı Maria. Tebrik ederim. Senin gibi bir kızdan böyle zeki bir konuşma beklemezdim.
— Haberin olsun alınıyorum.
Biraz daha sessizce yürüdükten sonra evime geldik. Maria da geçen gün yaşanan olayı bildiği için beni eve yalnız başına göndermek istememişti. O gerçi eve yalnız gitsem ne olurdu ki? Geri zekalı bir serseri gelip çantamı filan çalmaya çalışsa Maria orada maksimum ne yapabilirdi ki. En fazla polis aramaya çalışırdı, o sırada da çantamı çalmaya çalışan serseri muhtemelen var yanın telefonunu alırdı. Kafamda dönen tüm bu senaryoları bir kenara bıraktım ve Maria'ya veda edip eve gittim. İçeri girdiğimde evde bir tek Amy vardı.Amy'i de selamladıktan sonra yatağa gittim. Yorucu ve uzun bir gün olmuştu. Kafamda oluşan binbir düşünceyi bir kenara atarak. Kendimi uykunun kollarına bıraktım.