Bir ara kendimi öldürmeyi düşündüm. Ama sadece 5 saniyeliğine. Ben kendimi öldürmeyi düşünecek kadar kadar aciz olamazdım.
OLMAMALIYDIM.
İlk önce etrafımda ne var diye "zombi" gibi ellerimi öne uzatıp anlamaya çalıştım. Hala servisteydim. Yan tarafımdaki cam kırılmıştı. Camın kırıldığını elimi kesince anladım. Camın dışına elimi çıkarıncaki havanın ferahlığını hissetim. İçerinin havasından daha güzeldi. Hoştu. Rahatlatıcıyadı. Temizdi. Elimi içeriye tekrardan sokarken kolumu kestim. Acımıştı.
Ön koltuğun oralarda elimi gezdirince elime tutam tutam saç dolandı. Kıvırcık ve kabarık saçlar. Saçın aralarında cam kırıkları vardı. Yine elimi kestim. Elimi biraz daha ileriye doğru götürdüm. Kıvırcık saçın sahibinin saç derisini hissedebiliyordum. Kafanın derisine cam kırıkları saplanmıştı. Ve ellerimin ıslandığını hissedebiliyordum. Sıcak rahatlatıcı bir ıslaklıktı. Birazcık daha birazcık daha öne doğru uzandım. Artık yüzünü kanlı avuçlarımın içindeydi. Kirpiklerinin, kapanan göz kapaklarının, açık kalan ağzının, dolgun dudaklarının ve keskin elmacık kemiklerinin üzerindeydi kesik kesik olan parmaklarım.
Kafayı dürtmeye çalıştım. Salladım.
" Uyan! Ayağa kalk! Gözlerini aç! Lütfen! Gözlerini aç..." diye bağırdım. Her kelime ağzımdan dışarı çıkınca gözümden bir yaş damlıyordu ve kafasını daha sert daha hızlı sallıyordum. Sonsuz uykusundan uyandığında benim halimde olmamasını diliyerek.
Ölmüştü.
Burnundan nefes alıp vermiyordu.
Boynundaki nabız durmuştu.
Soğuk tenliydi.
Sevisteki ölüm sessizliğini bozan kuş cıvıltıları dışında bir inleme sesi duydum. Yaralanmış bir köpek gibi inliyordu.
Yoksa yaşayan ve boncuk gibi olan gözleriyle görebilen biri var mıydı?
Benim gözüm olabilecek biri var mıydı?