" O belkide benim kurtarıcı meleğim"
16 yaşımdan beri bu lanet olası yerdeyim. Her saat başı hatta dakika,saniye asla dinmeyen o yardım çığlıkları ama asla yardıma gelmeyen sesimizi duyup ta görmezden gelen o insanlar.Asla ama asla bizi anlamıycaklar çünkü onlara göre biz anormal insanlarız çevreye onlara zarar veririz muamelesi yapıyorlar ancak bizim burda olmamızın tek sorumluları var o da dışarda kendilerini normal insan olarak tanımlayanlar.Bizi hor görmeleri, dışlamaları,zorbalık yapmaları ve dahası şimdi siz Söyleyin kim anormal?Neyse ki artık alışmıştım burda ki düzene ama her gün yeni kişileri hasta diye yatırılıyorlar buraya peki ya sonuçta ne mi oluyor? Koca bir hiç bir keresinde benden 2 yaş küçük olan bir kızın intihar edişine şahit oldum ve bu sadece benim gördüğüm dayanamayıp bu şekilde intihar eden kaç kişi oluyor burda. Beni de zaten aldığım antidepresanlar ayakta tutuyor yoksa her seferinde her fırsatta denedim ama olmadı. Çünkü hala puzzle tam olarak tam değildi cevaplanmamış ve cevap arayan çok soru vardı kafamda o soruların cevabını bulmadan da ölmeye hiç niyetim yok ancak dört köşeli bir odada ne bu sorulara cevap nede başka birşey vardı. Neyse ki her hafta sonu beni bu yerden çıkaran bir teyzem vardı çünkü ailem ben daha küçük yaşta iken vefat etmişlerdi ve benim burdan kurtulmama son 2 saat vardı evet doğur kurtulmama çünkü kaçıcam burdan cıkıcam ve bir daha asla geri dönmeyeceğim 16 yaşımdan beri 19 yaşıma gelip bu lanet yerden kurtulmaktı çok kez denedim ama olmadı korktum fakat artık korku değil önümde ne engel olursa olsun aşıcaktım çünkü bunu kendime mecburum çünkü geçmişime mecburum geçen ay gizlice aldığım telefondan Bolu'ya yani doğduğum yere bir bilet almıştım saat 14.30'da ancak saat 13.00 dı teyzemden haber yoktu o burayı yani akıl hastanesini aramdan çıkamazdım neyseki tam o sırada meşgul olduğunu bu gün gelemeyeceğini benim tek çıkmam gerektiğini söyledi burda ki müdüre bu benim işimi kolaylaştırmıştı ancak bir yanım o kadar kötü hissediyordu ki teyzeme ihanet etmsim gibi ama dediğim gibi aklımda cevaplanması gereken çok soru var ve bu sorular en kısa zamanda cebaplanmalı.Saat 14:20'de tam otogardaydım son 10 dakikam olduğundan aceleyle elimde ki iki büyük valizle koşuyordum ancak önüme geçen adama takılana denk anlık bir sinirle bağırdım ancak ses çıkmadı bu sefer daha sert bir ses tonu ile etrafımda ki kimseyi umursmıyarak bağırmaya başladım çünkü panikledim ve şu an panik atak geçiriyordum adam ne olduğunu anlamadı bile sadece ben bir şey yapmadım diyordu sonra zaten önce gözlerim sonra da bilincim kapanmıştı.Gözlerimi hastane odasında kolumda bir serumla açmıştım bir kaç hemşire ellerinde kağıt ve kalemle not alıyorlardı uyandığımda nasıl olduğumu sordular ve birazdan doktorun geleceğini söylediler o sırada saate baktığımda akşam 20.45'ti saat kactan beri baygındım otobüse noldu acele ile kalkarken içeri doktor girdi ama ben hiç takmadım çünkü ya şu an burdan çıkardım yada bir daha asla kaçamaz hatta hafta sonları bile çıkamazdım dışarı tam kapıdan çıkarken doktor beni bileğimden tutup geri çekti
"Nereye bu halde hemde taburcu olmadan?"
"Bakın doktor bey ben ya şu an çıkarım yada hayatımın sonuna kadar bir akıl hastanesinde çürürüm anladın mı?"
"Yani napalım şimdi senin gitmene müsade mi edeyim iymisin sen ?"
Dolu gözlerimle ancak bu cümleyi söyliye bildim
"İşte hepiniz aynısınız kimseyi değil sadece kendinizi düşünüyorsunuz"
Ve evrt yine o iğrenç an panik atak geçirmeye başladım ne bulduysam fırlattım kırdım döktüm sonra yine kendimi bilinci kapalı halde buldum uyandığımda bu sefer sadece doktor vardı isim kartında Demir yazıyordu hemde psikolog işte şimdi çattık çünkü asla ama asla bu haldeyken yani hastayken beni bırakmazdı ben olsam bende bırakmadım ama kusura bakmasın başka çarem yok o odadan çıkınca hemen eşyalarımı toplayıp tam odadan çıkarken Demir'le yani doktorla karşılaştım ve kulağıma sadece şunu fısıldadı
"Aşağıda araba var arka kapıdan çık ve bin ama acele et ki kimse görmesin"
Sadece yüzüne aval aval baktım ve tekrar konuştu
"Gitmek istemiyormudun al sana fırsat hadi hızlı"
Ve işte o an içimden şunu geçirdim
" O belkide benim kurtarıcı meleğim..."