Sağanak yağışlı bir akşam, İstiklal Caddesi her zamanki gibi kalabalık ve ışıl ışıldı. İnsanlar, yağmura hazırlıksız yakalanmış olmanın telaşıyla ellerinde çantalar ve dosyalarla koşuşturuyorlardı. Kimi el ele tutuşmuş, kimi ise başlarının üstüne tuttukları eşyalarla ıslanmaktan korunmaya çalışıyordu. Yağmur bir ara serpiştiriyor, bir ara şiddetini artırıyordu.
Tam o sırada, ileriden aniden bir kalabalık sesi yükseldi. Kadınlar hep bir ağızdan bağırıyordu:
“Kadına şiddet insanlığa ihanettir!”
Kalabalık, güçlü bir şekilde sloganlarını tekrarlayarak ilerliyordu. Ancak bu yürüyüş, caddede yürüyen çoğu insan için sanki her gün yaşanan sıradan bir olay gibiydi. Çoğu kişi bir an durup bakmadan, yürümeye devam etti. Kimi başını çevirdi, kimi göz ucuyla izledi ama umursamadan yoluna koyuldu.
Bu duyarsızlık, olayın üzücülüğünü daha da katlıyordu. Kadına şiddet gibi bir meselenin, toplumda sıradan bir görüntü haline gelmiş olması, çok acıydı.
gece inanılmaz bir olay yaşandı. Kadınlar tüm güçleriyle sloganlarını haykırırken, aniden bulundukları binanın tepesinden aşağıya bir şey düştü. İlk başta, bu cismin bir cansız manken parçasına benzediğini düşündüler. Ancak yere çarpan bu şey, temiz bir şekilde kesilmiş bir insan eliydi.
Kalabalık, birkaç saniye boyunca şok içinde olduğu yere mıhlandı. Kimse ne olduğunu tam olarak kavrayamıyordu. Bir süre sonra kadınlardan biri, cesaretini toplayarak yere eğildi ve eli dikkatlice inceledi. Ancak gördükleri onu daha da dehşete düşürdü. Elin kesik kısmından dışarı sarkan sinirler ve damarlara baktığında bunun gerçek bir insan eli olduğunu fark etti.
Kadın, çığlık atarak hızla geri çekildi. Bu sırada çevredeki herkes paniğe kapılarak bağrışmaya, sağa sola kaçışmaya başladı. Çığlıklar caddede yankılanıyordu.
Bu korkunç olayın şoku herkesi derinden sarsmıştı. Kim, neden böyle bir şey yapmıştı? Üstelik böylesine kalabalık ve dikkat çekici bir anda… Bu dehşet verici cesaretin arkasında kim ya da ne olduğu bilinmiyordu. Ancak ortada tek bir gerçek vardı: Bu sıradan bir cinayet değildi.