Günümüz...
"Ulan Rüzgar, şu işten bir sıyrılalım ben göstereceğim sana!" diyen Barış'a hak veriyordum. Beşimiz de küçük çocuklar gibi koşuyorduk, daha doğrusu kaçıyorduk. Rüzgar'ın terk edilmiş olduğunu söylediği evin bahçesinde ateş yakmış otururken bir anda bahçenin kapısı açılmış ve terk edilmiş evin(!) sahibi elinde bir yolculuktan döndüğünü gösteren valizlerle içeri girmişti. O anda hepimiz donup kalmıştık. İlk tepkiyi veren ev sahibi oldu:
"N'oluyor lan burada, siz kimsiniz?"
Çok yerinde bir tepkiydi, konuşarak derdimizi anlatabilirdik ama biz bir anda ayaklanıp koşmaya başlamıştık. Ev sahibi adam arkamızdan bağırıp küfürler etmişti. Baya bir uzaklaştıktan sonra durduk, nefes nefese kalmıştık. Bir sokak arasındaydık, kendimi yorgunlukla yere bıraktım. Beni gören Defne ve Azra da aynısını yapmıştı. Barış öfkeyle Rüzgar'a bakıyordu. Yerden küçük bir taş alıp Rüzgar'a doğru fırlattı. Rüzgar kendine gelen taşı son anda fark edip kaçmıştı, Barış'a bakıp dil çıkardı. Barış daha da sinirlenip Rüzgar'ın üstüne doğru giderken kolundan tuttum,
"Yarın uğraşırsın, gel otur dinlen biraz." dedim.
Sözümü dinleyip yanıma oturdu. Rüzgar da Defne'nin yanına çökmüştü. Sessizliği bozan Azra oldu:
"Ne yaşadık lan biz biraz önce?"
Hepimiz Rüzgar'a dönmüştük, bu soruyu cevaplaması gereken kişi oydu.
"Vallahi terk edilmiş sanıyordum, hem siz de gördünüz çok pisti bahçe. Sahibi var gibi durmuyordu."
diye savundu kendini. Bunları söylerken hâlâ sırıtıyordu, cebinden buruşmuş paketini çıkardı. Bir dal alıp dudaklarına yerleştirdi, çakmağı çakarken eli hafifçe titriyordu.
"Yakın bir tane, nabzınız düşsün amına koyayım."
Barış hâlâ sinirliydi ama Rüzgar'ın uzattığı paketten çekti bir tane. Barış çakmakla sigarasını yakarken, Rüzgar paketi Defne'ye uzattı. Defne omuz silkerek almadı. Azra'ya içmeyeceğini düşündüğü için teklif etmedi. Ben ise Rüzgar'ın yoğun ısrarlarına dayanamayıp bir kere deneyimlemiştim ve bir daha ağzıma sürmemiştim. Barış çakmağı Rüzgar'ın kafasına fırlattı. Rüzgar karşılık vermeyip çakmağı cebine attı.
"Her yer leş gibi koktu sizin yüzünüzden, bok için!"
dedi ama yerinden kıpırdamadı Azra. Defne yavaşça doğruldu, Rüzgar'ın ağzındaki sigarayı aldı ve dudaklarına götürdü. Hepimiz alışmıştık bu duruma; Defne önce istemediğini söyler, sonra Rüzgar'ınkine çökerdi. Yavaş yavaş içine çekti dumanı, Azra yüzünü buruşturdu, Barış ve Rüzgar güldü, ben telefon kamerasını açıp bu anı ölümsüzleştirmekle meşguldüm.
Eveet grubumuzla tanıştık🎉 Nasıl buldunuz bölümü?
