Motosiklet üzerindeki o yakınlaşma fotoğrafları Poppy’nin telefonuna düştüğünde, Poppy adeta çılgına döndü. Odasındaki makyaj masasında duran pahalı parfümleri duvara fırlattı. Reeve’in o sıradan, burslu kız için koskoca motoruyla kenar mahallelere gitmesi, ona kaskını vermesi ve gözlerinin içine tutkuyla bakması Poppy’nin kibirini ve gururunu yerle bir etmişti.
"Buna izin vermeyeceğim! Reeve benim olmalı, o kız herkesin önünde beni rezil edemez!" diye bağırdı Poppy öfkeyle soluyarak.
Kendi itibarını korumak, okulun kraliçesi unvanını kaybetmemek ve en önemlisi Reeve’i kıskandırarak geri kazanmak için zihninde tehlikeli bir plan şekillendi: Herkesin konuşacağı, son derece popüler bir "sahte sevgili" oyunu başlatmak. Böylece hem gururunu kurtaracak hem de Reeve’in ilgisini yeniden üzerine çekecekti.
Bu iş için seçebileceği en mükemmel aday Alex’ti. Alex, okulun en saygın, karizmatik ama bir o kadar da kendi halinde olan beyefendi öğrencilerindendi. Fakat Poppy’nin bilmediği çok derin bir gerçek vardı: Alex, çocukluk yıllarından beri Poppy’ye sırılsıklam, imkansız bir aşkla bağlıydı.
Poppy, Alex’i okulun arka bahçesindeki sarmaşıklarla kaplı tenha çardak alanına çağırdı. Karşısına geçip tüm küstahlığı ve özgüveniyle planını anlattı:
"Benimle sevgili rolü yapacaksın Alex. Herkesin önünde bana deliler gibi aşıkmış gibi davranacaksın. Reeve’in bunu görmesini, çıldırmasını istiyorum. Karşılığında okulda popülerliğini artıracaksın ve ne istersen yapacağım."
Alex, sevdiği kadının gözlerindeki hırsı, nefreti ve haksızlığı görüyordu. Kalbi sızladı; çünkü Poppy onu sadece bir piyon, amacına ulaşmak için kullanacağı bir araç olarak görüyordu. Ama aynı zamanda Alex biliyordu ki, Poppy’ye yakın olabilmenin, onun elini tutabilmenin ve belki de içindeki o yaralı, gerçek kadını ona gösterebilmenin tek yolu bu teklifi kabul etmekti.
"Kabul ediyorum Poppy," dedi Alex sakince. Gözleri derin bir hüzünle doluydu. "Ama tek bir şartım var. Bu oyunu oynarken bana ve hislerime saygı duyacaksın. Beni sadece bir obje gibi kenara atamazsın."