Bölüm 1

Benim olduğuna inanamıyorum

Görkemli ve renkli bir sonbahardı. Kafeteryadan yeni çıkmıştık. Yanından geçerken güldü ve beni içeri çekerek, "Hadi, biraz sıcak kahve içelim!" dedi. Kahve sevmem, hiç içmedim. Ama bardağımı bana uzatıp tadına bakarken gözlerimin içine baktığında, tattığım en güzel şeydi.

Elim hala dokunduğu yerde titriyordu. İçkilerimizle parkta yürürken hafif bir çiseleme düşmeye başladı. Çantasından bir şemsiye çıkardı, ben de kapüşonumu yukarı çekip omuz silktim. "Aptallık etme," diye güldü, beni şemsiyenin altına çekerek. Ben de gülmeden edemedim, gülüşü bulaşıcı.

Güneş tekrar parlamaya başlayınca beni bir banka oturmam için itti. Bana gülümsedi ve ben sadece hayranlıkla geriye bakabildim. "Kimi seviyorsun?" Fısıldadı ve ben bakışlarımı kaçırdım. 'Sen, sen, bin kere sen' demek istedim. Aklıma gelen tek kişi sensin. Güzelsin, tatlısın, komiksin ve…

Bunun yerine omuz silktim ve bardağıma baktım. Bana ihtiyatlı bir gülümsemeyle baktı. "Sana benimkini söylersem, bana seninkini söyler misin?" "Peki." Söz konusu. "Sevdiğim kişi... sensin."