Ailemin haraketleri değişmişti daha doğrusu annemin , artık bana iyi davranıyordu annemin aksine babam daha da acımasızlaşmıştı artık her gün dayak yiyordum kolumda, sırtımda, ve bacaklarımdaki yaralar o kadar sızlıyordu ki imkanım olsa hiç ayağa kalkmadan bütün gün yatardım çünkü haraket ettikçe canım yanıyordu .
Yine bir okul sabahı gözlerimi açtım saate baktığımda daha 1 saat vardı rahat rahat hazırlanmaya çalıştım ama bu o yaralarla pek de mümkün değildi bacaklarımda çok bir şey yoktu sadece bir kaç tane morluk vardı kollarım ve sırtım için aynı şeyi söyliyemiycem ama onlar deli gibi can yakıyordu. Hep imrenmişimdir acıyı hissetmeyen insanlara şuan tam olarak onların yerinde olmak istiyordum . Dolabımdan kıyafetlerimi alıp giyinmeye başladım bu gün beden dersi vardı serbest giyiniyorduk ama sorun o değildi sorun beden dersinde hiç bir şey yapamayacak olmamdı beden dersini severdim ama bu gün hiç bir şey yapamayacaktım belliki
Çantamı koluma taktım ve evden çıktım çıkmamla birlikte Kuzey ve Berk Aras la karşılaşmam bir oldu burda ne işi vardı onların evleri buraya yakın bile değildi .
Kuzey bana doğru adımlarını hızlandırdı yüzünde pek de hiş olmayan bir gülümseme vardı
_ bak burda kim varmış bizim küçük isimsizimiz .
Arkasından Berk Aras ta gelip kuzeyin yanında aynı pis sırıtışla durdu
Kuzey suratıma doğru yaklaştı ve gözlerimin içine bakarak
_ nasıl bir insan hiç kimse tarafından sevilmemeyi bu kadar iyi ... Koluma dokunduğu sırada ağzımdan canım yandığı için tiz bir ses çımıştı çok sert dokunmamıştı daha doğrusu parmak uçları kumaşın altından koluma dokunuyordu ama o yaralar canımı deli gibi yakıyordu daha öncede yaram varken dokunmuştu ama tepkim böyle olmamıştı Kuzey koluma dokunduğu yere biraz daha kavrayınca net bir inleyiş çıktı ağzımdan ne yapıyordu bu aptal zaten canım yanıyordu .
Kuzey elini yavaşça çekti ve Berke kafasıyla gitmesini işaret etti Berk uzaklaşırken Kuzey elini tutup beni evimin biraz uzağındaki o evlerin bile boş olduğu sokağa doğru çekti beni duvara yasladı ama canım daha çok yandı ve duvardan uzaklaştım .
Kuzey gözlerimin içine baktı
_ neydi o ? diye sordu haklıydı şu zamana kadar canının yandığını hiç bir şekilde belli etmeyen ben bu sefer tutamamıştım kendimi
Anlamamazlıktan gelerek
_ ne neydi . diye sordum anlamıştı neler olduğunu ama ben onun bunu ağzımdan duymasını istemiyordum
Bıkkınca nefes verdi ve bana biraz daha yaklaştı gözlerimi ondan kaçırmaya çalışsamda elini yanağıma hafifçe koydu bakışlarım ona döndüğünde
_ bak güzelim ya ne olduğunu söylersin ya da ben öğrenmenin bir yolunu bulurum tamammı
Güzelim?
_ bir şey olduğu yok Kuzey rahat bırak beni . Lafımı bitirdik ten hemen sonra saniyeler içinde kolumu açtı hızından dolayı engel olamamıştım ona tek bir laf bile edemiyordum. Hayır bunu ilk öğrenen o olmamalıydı Zeynep bile bilmiyorken onun bilmesi saçmalıktı neden yaptı bunu canımı yakanlardan biri o iken niye yaralarımı merak etmişti.
Kuzeyin gözleri yerinden çıkıcakmışçasına açıldı gördüklerine inanamıyordu babamın bana zarar verdiğini biliyordu belki ama bu kadarını o bile beklemiyordu anlaşılan bakışlarını kolumdan kaldırıp bana doğru baktığında gözlerimin dolduğunu hissettim niye şimdi ağlıyordum neden şimdi neden ,neden onun yanında gözlerimden bir damla uaş süzüldüğünde ağladığıma bende inanamamıştım .
_ güzelim senin bu halin ne böyle
_ bırak kolumu, güzelimde deme bana
_ ne diyim o adiler sana bir isim bile koymayı çok görmüşken ben sana başka ne diyebilirim
_ isimsiz diyordun az önce
Kuzey elimden doğru beni kendine çekti kafamı göğsüne bastırıp
_ özür dilerim her şey için özür dilerim güzelim .
Koluma bir kez daha baktı
_ hastaneye gidiyoruz bu böyle olmaz.
_ ne ne hastanesi saçmalama
Kuzey beni göğsüne taslayan elini çekti ve ciddi bir ifade takındı
_ sence ben mi saçmalıyorum kolunun haline baksana sen bu ciddiye alınmayacak bir şey mi sence söylesene heleki canın bu kadar yanıyorken bunu nasıl söylüyorsun.
Sustum vericek bir cevabım yoktu kalmamıştı haklıydı çünkü saçmalayan bendim ama hastaneye gittiğimi babam duyarsa sonuçları daha kötü olurdu
_söylesene ve güzelim hiçmi yaraların sarılmadı senin
Gözlerim dolu bir şekilde kuzeye baktım şuan kendimi o kadar igrenç hissediyordum bunu anlatcak kelimeleri seçemiyordum
_ Kuzey babam hastaneye gittiğimi öğrenirse işler daha da kötüleşir. Be- ben alışkınım bunlara geçer bir kaç güne
_ kendini kandırma Bir kaç güne geçicek gibi mi duruyor bunlar yürü hastaneye gidiyoruz
_ Kuzey ama
_ ama falan yok düş önüme dedim
Ona daha fazla karşı gelemedim ve birlikte hastanenin yolunu tuttuk .
Hastanenin önüne geldiğimizde Kuzey bana baktı
_ sakin ol .dedi
Doktorun odasına girdim bir kaç soruyu cevapladıktan sonra kuzeyi odadan çıkardım yaralarım sadece kolumda değildi sırtımda çok kötüydü tişörtümü yavaşça çıkardım üstümdeki siyah atletide çıkardıktan sonra doktor gördükleri karşısında şok olmuştu o kadar mı vahimdi durum tek bir şey bile demeden yaralarıma pansuman yapmaya başladı her canım yandığında istemeden ses çıkartıyordum ama elimde değildi benim de hoşuma gitmiyordu bu sesi çıkarmak doktor pansumanı bitirip yaralarımı pamuk ve bandaj yardımıyla sardı daha iyiydim ama hala canım yanıyordu.