Okul, uyku, yemek… Aynı döngü. Aykırı bir şey yasak. O telefonlar, televizyonlar, okullar, iş yerleri… Hepsi bizi izliyor. Bizi dinliyor. Bizi gözlemliyor. Biz birer kobay faresiyiz onların gözünde. Üstlerinde deney yapılabilecek, duyguları ile oynanabilecek, manipüle edilebilecek kobay fareleri. Tüm diğer ülkeler de böyle olsada burası farklı. Burada ABD’de ki gibi yetişkin teröristler okullara saldırmıyor; burada öğrenciler okullara saldırıyor. Burada ABD’de ki gibi sınavlar ilk okul sorusu gibi olmuyor; burada öğrenciler sınav kaygısı yüzünden intihar ediyor.
Burası Türkiye. Burası benim ülkem, vatanım, evim, her şeyim. Ama o bizi yönetenler, burayı mahvetti. Ama buradan ayrılmayacağım. Burası benim canım. Bırakmam, bırakamam. Ben de bu yüzden burada hayatta kalmayı öğrendim. Hâlâ da öğreniyorum.
Selam, ben Umay. 14 yaşındayım ve LGS’yi yeni atlatmış bir liseliyim.
Bu ülkede hayatı normal birini gördünüz mü? Hayır. Ama ben normal ve mutlu bir hayat için çabalıyorum. Bana eşlik eder misiniz?
(yazar notu: Biraz kısa oldu daha tanıtım bölümü olduğu için. Normalde çok daha uzun yazacağım, merak etmeyin. 〔*≧∀≦*〕)
