Bölüm 2

Sert rüzgarlar yaprakları dövmeye başlarken, “Merak etme Ayşe, bir gün tekrardan sahip olduklarımıza geri kavuşacağız.” dedi Cemil sesinde ki titremeye istese de engel olamıyordu, Ayşe’nin ise olaylardan hiç haberi olmadığı aşikardı, anlamama konusunda da haklıydı. Beş yaşından biraz daha büyüktü, bu kış altı yaşında olacak. “Merak etmiyorum baba, seni çok seviyoyum.” Ayşe’nin engin mavi denizleri andıran gözleri neşeyle gülüyor, sesinde ki mutluluk ise Cemil’e devam etme gücü sağlıyordu. Cemil ise sadece tebessüm etmekle yitindi. Ne cebinde parası, ne de başını sokacak bir çatısı vardı. Ayşe’nin yüzüne uzun uzun baktı. Minik kızı olmuşlardan, olacaklardan ve geleceğin bilinmezliğinden habersizdi lakin neşeliydi. Soğuk rüzgarlar her estiğinde, sarı yapraklar kaldırımlarda adeta birbiriyle yarışmaktaydı. Bu rüzgarlar kışın habercisi olmalıydı. Cemil gözlerini kapadı ve bir zamanlar sahip olduklarını tekrar düşündü. Hatice hala hayattaydı, evlerinin ocağı hala tütüyordu ve evi ona aitti. Kafasını hızlıca sağa sola doğru salladıktan sonra geçmişin huzurlu anılarını bir kenara bıraktı. Bırakmak zorundaydı, güzel kızı ona güveniyordu. Daha fazlasına ihtiyacı da yoktu. Ayşe’yi belinden tutup kendi omzuna oturttuğunda Ayşe’nin neşeli kıkırtısı ona huzur oldu. Attığı her adımda tanımadığı yüzlerin yargıları bakışlarını üzerinde hissediyordu. İpeklere büründüğü vakit ona saygıyla bakan insanlar, yamalı kıyafetlere duyduğu nefreti gördü. Oysa ki, Cemil hala aynı Cemil’di. O vakit insanların Cemil’e değil, ipeklere ve altınlara saygı duyduğunu bir daha anladı ama artık çok geçti. Zora düştüğü zaman tüm dostları birer birer ortadan gitmişti, birlikte hayaller edindiği o kişiler, artık yeni ipek giyenlerle yeni hayaller edinmekteydi. “Babaa, acıktıym” Ayşe’nin sesiyle birlikte yutkundu. Dün son parasını harcamıştı. “O halde sana yiyecek şeylet bulalım, bulalım değil mi güzelim” sanki, Cemil’in mavi gözlerinde okyanuslar birikti, bu okyanuslar ilk olarak Cemil’in yanağına taştı, ardından ordan yere doğru ilerledi. “Eyeet!” Ayşe’nin neşeli çığlığı Cemil’in kalbine saplanan hüznün mızrağı oldu.