06.01.2003
Erva ve Ece doğumdan sonra dinlenecekleri odada tanışırlar ve çok yakın arkadaş olurlar.(Ece kızının ismini Lara, Erva ise oğlunun ismini Alperen koydu.)
06.01.2008
Lara ve Alperen her zamanki gibi bu doğum gününü de beraber kutladılar.
Lara kızıl saçlı Safir gözlü güzel mi güzel bir kız, Alperen siyah saçlı zeytin gözlü yakışıklı mı yakışıklı bir erkek olmuştu. İç güzellikleri dış güzelliklerinden daha bi güzel ve temizdi.
(Bu arada Lara'nın kardeşi Zeynep ve Alperen'in kardeşi Rabia 3 yaşındalar.)
2009
Lara ve Alperen 1. sınıfa başlamışlardı. Bu iklimiz ayrılmaz bir ikili haline gelmişti. Birlikte vakit geçiriyor birisi oyun oynamazsa diğeri de oynamıyordu.
Ama bilmedikleri bi şey vardı. Kader bir gün onları ayıracaktı.
2016
Her günleri çok güzel geçiyordu o gün hariç. Gelin o günü sizler için kitabıma yazayım:
Bir sabah güneş doğudan doğmuş anneleri Alperen ve Lara'yı uyandırmak için zorluk çekiyorlardı.
Ama bu sefer iki aile toplanıp hep beraber kahvaltı yapacaklardı. Nedeni Demir'in -Alperen'in babası- tahinin çıkması ve belki de bir daha görüşemeyecekleri haberini çocuklara vermekti.
Kahvaltı sofrasına oturdular sohbet muhabbet gülüşmeler eşliğinde kahvaltıyı yapıp hep beraber sofrayı kaldırmışlar. Eğer böyle bir şey bekliyorsanız daha çook beklersiniz. nasıl oldu biliyor musunuz? Hadi gelin bakalım nasıl olmuş: kahvaltı kurulmuş sadece çocuklar konuşuyor ve gülüşüyorlar tabi yetişkinlerin yedikleri her lokma boğazlarında kalıyor. Sofra kaldırıldı çocuklar tam bahçeye çıkacak anne-babaları yanlarına çağırırlar:
-Lara, Alperen, Zeynep, Rabia gelin çocuklar sizinle konuşmamız gereken bi'konu var.
-Efendim?
-Gelin oturun şöyle
Çocuklar otururlar. Beklerler, beklerler ama anne-babalarının ağzından tek kelime dahi çıkmaz.
Alperen:
-Babacığım bizleri neden buraya çağırdınız?
Sonunda aralarında anlaşırlar ve Ece'nin söylemesine karar verirler. Ece lafa başlar:
-Çocuklar bir çikolata düşünün ama böyle çok sevdiğiniz bir çikolata olsun çok değer verdiğiniz bir çikolata. Bitmiyor ne kadar yerseniz yiyin bitmiyor. Bir yerden sonra o çikolatanın bitmesini istersiniz ondan dolayı her şeyin dozunun kaçmaması gerekir.
Benim size söyleyeceğim şey de buna benzer bi'şey siz ne kadar üzülseniz de işe yaramaz ondan dolayı lütfen üzülmeyin. Siz üzülürseniz anne- babanız olarak biz de çok üzülürüz.
Asıl konuya geçecek olursak Alperen ve Rabia'nın babasının tahini çıkmış ondan dolayı buralardan gidiyorlar.
Lara:
-Ama kısa bir süreliğine değil mi gidip hemencicik gelecekler değil mi annecim? Anne lütfen bir şey söyle yine gelecekler değil mi? Alperen beni köpeklerden koruyacak ben de ona teşekkür edeceğim. Birlikte okula gidip geleceğiz. okuldan gelince bahçeye ineceğiz akşam yemeği hazır olunca sen ve Erva abla bizi çağıracaksınız. Biz yemeğimizi hızlıca bitirip yeniden oyunlar oynayacağız.
Alperen devam eder:
-Sen uyuyakalacaksın seni eve kadar hiç uyandırmadan taşıyacağım. Ali abi bana kızacak "Alperen bir yerine bir şey olacak uyuduğunda beni çağır ben gelip alırım" diye. Ama ben her seferinde kendim taşıyıp götüreceğim.
Zeynep:
-Ben ve Rabia bebeklerimizle oyun oynayacağız. Annemizden gördüklerimizle örgü yapmaya çalışacağız her seferinde başarısız olmamıza rağmen hiç vazgeçmeyeceğiz.
Rabia:
- Sonra ikimiz uyumuş taklidi yapıp beraber kalırız. herkes uyuyunca bebeklerimizle oynamaya devam ederiz.
Ve hepsi ağlamaya başlar...
Aradan 1 ay geçer ve ayrılık zamanı gelmiştir.
Hepsi akşamdan beri iki gözüm iki çeşme ağlıyorlardı. Ağlayarak uykuya dalmış ve ağlayarak uykudan uyanmışlardı. Evet araba önlerindeydi artık ayrılıyorlardı. Herkes arabaya bindi Lara ve Zeynep arabanın arkasından ağlıyor ve arkadaşlarının isimlerini bağırıyorlardı. Ece ve Ali, Zeynep ve Lara'yı zar zor eve getirmişlerdi...
İşte böyle ayrıldı bizim ayrılmaz ikililerimiz. Kim bilir bir daha ne zaman birbirlerini görecek, bi daha ne zaman sımsıkı sarılacaklardı.
