Açelya, yayınevinden çıktığında akşam çoktan olmuştu. Gökyüzü gri bulutlarla kaplanmış, ince bir yağmur yeniden başlamıştı. Gün boyunca aklından çıkmayan tek kişi Aras Karahan'dı.
"Neden sürekli karşıma çıkıyor?" diye düşündü.
Tam o sırada telefonu çaldı.
Bilinmeyen bir numaraydı.
"Efendim?"
Karşı taraftan sakin ama otoriter bir ses geldi.
"Sayın Açelya, Bay Aras Karahan sizinle kısa bir görüşme yapmak istiyor. Aracımız beş dakika içinde bulunduğunuz yere gelecek."
Açelya şaşkınlıkla telefonu kapattı.
"Ben onunla neden görüşeyim ki?"
Beş dakika bile geçmeden siyah, lüks bir araç kaldırımın kenarında durdu. Şoför inip kapıyı açtı.
"Buyurun."
Açelya önce gitmemeyi düşündü. Ama içinde tarif edemediği bir merak vardı.
Araca bindi.
Yaklaşık yirmi dakika sonra yüksek duvarlarla çevrili görkemli bir malikânenin önüne geldiler.
Demir kapılar ağır ağır açıldı.
İçeri girdiklerinde bahçedeki siyah güller dikkatini çekti.
"Ne kadar tuhaf..." diye fısıldadı.
Kapı açıldı.
Mermer merdivenlerin başında Aras duruyordu.
Siyah gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı.
"Hoş geldin."
Açelya kaşlarını çattı.
"Beni neden çağırdın?"
Aras birkaç saniye sustu.
"Çünkü sana anlatmam gereken şeyler var."
İkisi çalışma odasına geçti.
Duvarlarda eski aile fotoğrafları, büyük tablolar ve tavana kadar uzanan kitaplıklar vardı.
Aras pencerenin önüne yürüdü.
"Dün gece seni gören insanlar sıradan kişiler değildi."
"Bunu tahmin ettim."
"Artık seni de gördüler."
Açelya'nın yüzündeki ifade değişti.
"Yani?"
"Yani artık dikkatli olmalısın."
Tam o sırada kapı hızla açıldı.
Genç bir adam içeri girdi.
"Patron..."
Aras arkasını döndü.
"Ne oldu?"
"Vural Aksan'ın adamları limanda görülmüş."
Odada bir sessizlik oluştu.
Aras'ın yüzündeki sakin ifade kayboldu.
"Toplantı odasını hazırlayın."
Adam çıkınca Açelya merakla sordu.
"Vural kim?"
Aras derin bir nefes aldı.
"Yıllardır ailemin en büyük düşmanı."
"Benim bununla ne ilgim var?"
Aras gözlerini ona çevirdi.
"Henüz bilmiyorum... Ama içimde kötü bir his var."
Tam o sırada malikânenin ışıkları bir anlığına söndü.
Koridordan telaşlı ayak sesleri yükseldi.
"Patron!"
Bir koruma nefes nefese içeri girdi.
"Kapının önüne isimsiz bir kutu bırakılmış."
Aras kutuyu dikkatlice masaya koydurdu.
Kutunun kapağı açıldığında içeriden siyah bir gül ve üzerinde tek cümle yazılı bir zarf çıktı.
"Geçmiş geri döndü."
Aras'ın bakışları sertleşti.
Açelya ise ilk kez gerçekten korktuğunu hissetti.
Çünkü o an anladı ki...
Bu artık yalnızca Aras'ın savaşı değildi.
Farkında olmadan kendisi de bu oyunun bir parçası olmuştu.
Bölüm Sonu...