Gece ilerlemişti.
Ev sessizdi ama bu sessizlik artık güvenli hissettirmiyordu.
Elif mutfakta tek başına oturuyordu. Elinde bir bardak su vardı ama içmiyordu.
Sadece düşünüyordu.
Kapıdan Ateş göründü.
“Uyumadın mı?” dedi.
Elif başını kaldırdı.
“Uyku… biraz zor geliyor.”
Ateş yanına oturmadı. Hemen değil.
Sadece yakın bir mesafede durdu.
“Sistem olayı yüzünden mi?”
Elif kısa bir an sustu.
“Hayır…”
Sonra ekledi:
“Daha çok… senin yüzünden.”
⸻
Ateş kaşlarını hafifçe kaldırdı.
“Ben mi?”
Elif gözlerini kaçırdı.
Eli bardağın etrafında sıkıştı.
“Evet.”
Sessizlik oldu.
⸻
Elif derin bir nefes aldı.
Sanki uzun zamandır içinde tuttuğu bir şeyi çıkaracak gibiydi.
“Ateş…”
Sesini biraz düşürdü.
“Ben sana karşı…”
Durdu.
Kelimeyi tamamlayamadı.
Çünkü ilk kez bu kadar gerçekti.
Ateş hiçbir şey söylemedi. Sadece dinledi.
Elif gözlerini kapattı.
“Hoşlanıyorum.”
⸻
Sessizlik.
O an zaman bile yavaşladı.
Ateş’in ifadesi değişmedi ama gözleri değişti.
Sanki bunu bekliyormuş gibi ama yine de şaşırmış gibi.
Elif hemen devam etti:
“Bilmiyorum ne zaman başladı…”
“Belki sistemden önce bile.”
Bir an sustu.
Sonra çok hızlı ekledi:
“Bunu söylememeliydim.”
⸻
Elif ayağa kalktı.
Yüzü kızarmıştı.
“Boşver… saçma.”
Ateş hemen konuşmadı.
İlk kez kelimeleri dikkatli seçti.
“Saçma değil.”
Elif durdu.
⸻
Ateş ayağa kalktı ve ona baktı.
“Beni dinle.”
Elif gözlerini kaçırdı.
Ateş bir adım yaklaştı.
“Ben seni o sistemden önce de seçtim.”
⸻
Elif dondu.
“Ne?”
Ateş sesi daha yumuşaktı.
“Sadece farkında değildin.”
⸻
Elif’in kalbi hızlandı.
Ne söyleyeceğini bilemedi.
Sadece baktı.
Ve ilk kez Ateş’in gözlerinde net bir şey gördü:
Saklanmayan bir şey.
⸻
Elif çok kısık bir sesle:
“Ben… ne yapıyorum bilmiyorum.”
Ateş hafifçe gülümsedi.
“Zaten bu yüzden gerçek.”
⸻
Bir anlık sessizlik.
Ev dışarıdan çok uzak gibiydi.
Sanki sadece ikisi vardı.
Elif bir adım daha yaklaştı.
Sonra çok hızlı bir hareketle:
Ateş’in yanağına hafif bir öpücük bıraktı.
⸻
Zaman durdu.
Elif bir saniye bile beklemedi.
Yüzü anında kızardı.
“Ben… şey…”
Kelime bulamadı.
Arkasını döndü.
“Hiçbir şey söyleme!”
Ve hızla içeri doğru yürüdü.
⸻
Ateş olduğu yerde kaldı.
Elini yanağına götürmedi bile.
Sadece baktı.
Ve çok düşük bir sesle:
“Tamam.”
dedi.
Ama yüzünde ilk kez net bir şey vardı:
Gizleyemediği bir mutluluk.
⸻
İçeride Elif kapıyı kapattı.
Sırtını dayadı.
Kalbi çok hızlı atıyordu.
“Ne yaptım ben…” diye fısıldadı.
Ama cevap beklemedi.
Çünkü cevap aslında dışarıdaydı.
Ve ilk kez korkutucu değildi.