Gece, şehrin üstüne ağır bir perde gibi çökmüştü. Sokak lambaları titrek yanıyor, yağmur asfalta kan gibi akıyordu. “Kızıl Gece” denilmesinin sebebi sadece hava değildi; o gece kim girerse, bir daha aynı çıkmazdı.
Elif, dar sokağın ucunda durdu. Elindeki zarfın köşeleri suyla yumuşamıştı. İçinde ne olduğunu bilmiyordu ama tek bildiği şey, bunu açarsa hayatının geri dönülmez bir yere sürükleneceğiydi.
Ve o an… arkadan bir kapı sesi geldi.
Kapı sesi yankılandığında Elif’in nefesi bir anlığına kesildi. Arkasını dönmeden önce kalbi deli gibi atmaya başlamıştı.
“Zarfı açma.”
Ses karanlıktan geldi. Sakin ama emredici… sanki tartışmaya kapalıydı.
Elif yavaşça döndü. Gölgelerin içinden biri çıktı. Uzun boylu, koyu renk montu ıslanmıştı. Yüzü yarı görünüyordu ama gözleri… tamamen netti. Soğuk, dikkatli ve tehlikeli.
“Sen kimsin?” diye fısıldadı Elif.
Adam bir adım daha yaklaştı.
“Aras.”
Bir an durdu, sonra gözlerini zarfın üstüne çevirdi.
“O zarfı açarsan, artık geri dönüşün olmaz. Kızıl Gece başlar.”
