Biz doğmadan önce annem çok güzel bi kadınmış fiziği saçları gözleri oldukca dikkat çekiciymiş tüm erkekler onunla konuşmak için yalvarırken annemin bir tek aşık olduğu adam varmış ve bu adam bizim öz babamız birbirlerini aileleriyle tanıştırıp hemen evlenmek için acele etmişler çünkü annem kendi genlerinin bizede geçmesini istiyordu fakat evlendikten 3 sene sonra biz yani kız kardeşimle ben doğdum gen aktarımı bize geçmemişti daha çok babamı andırıyoduk esmer koyu kahve gözlere sahiptik annem bu duruma kafayı cok takmıştı ve 4 sene sonra erkek kardeşimi dünyaya getirdi ve pek istediği gibi yine gen aktarımı olmamıştı bu yüzden kendini suçlu hissediyordu biz ona ne kadar teselli versekte her zaman bize benden nasıl bu kadar çirkin çocuklar oldu diyordu ve bu bizim zorumuza gidiyordu babamla kısa süre sonra boşanma kararı aldılar ve babam evden o gün gitmişti babasız kalmak zordu ama ayaklarımızın üstünde kendimiz durmayı öğrenmeliydik annem bizden cok utanıyordu bizi gittiği yerlere götürmüyordu artık bir gün gelen bir telefon tüm gecemizi mahfetmişti kız kardeşime araba çarpmıştı evet suan hala ayaklarımın üstünde duruyorum fakat bir gün kızım olarak geri geldiğinde ben bakıcaktım ona...
Kardeşimsiz hayatımın 7. Senesiydi ve hala aklım ondaydı sürekli anılarımız aklıma geliyordu sürekli ağlıyordum annem ve erkek kardeşim ortadan kaybolmuştu onlardan bir haber alamaz hale geldik ben sürekli kardeşimleydim her gün çiçek bırakıp geri dönerdim evime nerdesin kardeşim gökyüzüne bakmaktan cok sıkıldım ve bir süre dayanamayıp kendimi asmak istemiştim ve yapıcaktım çünkü kardeşim bensiz yapamazdı karanlıktan korkardı üşürdü böceklerden korkardı ve şuan hepsini aynı anda yaşıyor olması beni iyice sıkıntıya sokmuştu en sonunda kardeşimin yanına gitmek için bir halata ihtiyacım vardı halatı bulmuştum fakat cok korkuyordum ama kardeşimi tek bırakamazdım suan tavandayım sallanıyorum...