Üçü aynı koltuğa sıkışmıştı.
Normalde böyle oturmazlardı.
Ama o gün kimsenin umrunda değildi.
Boran koltuğun kenarına yayılmıştı, Riven dizlerini toplamıştı, Karel ise ikisinin arasında sessizce duruyordu.
Boran bir anda güldü.
"Lan," dedi,
"millet şu an evinde maç izliyordur."
Riven hafifçe sırıttı.
"Biz de burada dünyanın sonuna hazırlanıyoruz."
Karel konuşmadı.
Boran ona döndü.
"Oğlum sen niye susuyorsun?"
"Normalde bu noktada saçma bir şey söylemen lazımdı."
Karel omuz silkti.
"Yorgunum."
Yalandı.
Ama fark edilmedi.
Riven ayağa kalktı, mutfağa geçti.
"Tamam," dedi ciddileşerek.
"Şaka bir yana… eğer bu iş gerçekse—"
"Gerçek," dedi Karel net bir sesle.
Riven başını salladı.
"—para lazım."
Boran kaşlarını kaldırdı.
"Ne kadar para?"
Karel pencereye baktı.
"Çok."
Sessizlik çöktü.
Riven konuştu:
"Yiyecek tamam."
"Su tamam."
"İlaç tamam."
Sonra durdu.
"Elektrik?"
Karel başını çevirdi.
"Elektrik olmayacak."
Boran hemen atladı.
"E biz mağarada mı yaşayacağız lan?"
Karel sakin sakin devam etti:
"Elektrik şebekeden gelmeyecek."
"Biz kendimiz üreteceğiz."
Riven'in yüzü değişti.
"Jeneratör mü?"
"Jeneratörler," dedi Karel.
"Birden fazla."
"Güneş panelleri."
"Endüstriyel aküler."
"İnvertörler."
"Yakıt depoları."
Boran kahkaha attı.
"Oğlum biz köy evi yapmıyoruz."
"Mini devlet kuruyoruz."
Karel ilk kez gülümsedi.
"Uzun süreli," dedi.
"Üç kişiye."
"Rahat."
"Defalarca ömür yetecek kadar."
Riven derin bir nefes aldı.
"Tamam," dedi.
"Bu işin bedeli ağır."
Boran koltuğa yaslandı.
"Bankalar."
Karel başını salladı.
"Bankalar."
"Ve borç veren herkes."
Riven kaşlarını çattı.
"Ne diyeceğiz?"
Karel netti:
"Büyük yatırım."
"Yurt dışı bağlantısı."
"Beş ay içinde geri ödeme."
"Faiziyle."
Boran sırıttı.
"Beş ay sonra ödeyecek dünya mı kalacak?"
Kimse cevap vermedi.
İlk hafta sessiz geçti.
Sonra şehir konuşmaya başladı.
"İstanbul'da açıklanamayan elektrik kesintileri."
"Bazı araç kameralarında aynı anda bozulma."
Boran telefona bakıp güldü.
"Lan," dedi,
"kıyamet teaser veriyor resmen."
Karel cevap vermedi.
O sırada Etiler'de park edilmiş pahalı bir araba gördü.
Kapısı açıktı.
Kimse yoktu.
Araba… yok oldu.
Üç sokak ötede, terk edilmiş bir otoparkta belirdi.
Karel yürüdü, kapıyı açtı.
Anahtar içindeydi.
"Satmam," dedi içinden.
"Gerekirse kullanırım."
Bankalar tek tek gezildi.
Takım elbiseler.
Net cümleler.
Soğukkanlı yüzler.
"Beş ay."
"Faiziyle."
Para aktı.
Milyonlar.
Sonra marketler.
Depolar.
Toptancılar.
Konserve.
Dondurulmuş et.
Su.
Enerji barları.
İlaç.
Ve elektrik sistemleri.
Sessiz jeneratörler.
Yakıt bidonları.
Güneş panelleri.
Akü bankaları.
Boran koli taşırken söyleniyordu.
"Lan," dedi,
"bizden sonra dünya bitmezse ayıp."
Riven güldü.
"Bitmezse borçları öderiz."
Karel sustu.
Çünkü biliyordu.